17. “Η Λιτή Εκδοχή”

    Η ιστορία αποτελεί μία λιτή και σαφώς σκοτεινότερη εκδοχή της ιστορίας των πρωτόπλαστων. Λιτότερη καθώς από αυτή απουσιάζουν παντελώς τα βασικά πρόσωπα το Θεού και του όφη. Σκοτεινότερη καθώς αυτό εξιστορείται παρακάτω.
    Η αφήγηση θέλει τον Αδάμ να πλάθει εκείνος την Εύα. Από χώμα και νερό αρχικά, φτιάχνει έναν “άμορφο ή άψυχο σβώλο χώματος” και σιγά σιγά του δίνει την μορφή του ανθρώπου και αργότερα της γυναίκας. Παράλληλα με την τελειοποίηση της μορφής, ο Αδάμ εξανθρωπίζει το δημιούργημα του διδάσκοντας το να συμπεριφέρεται όπως εκείνος και όχι ωσάν τα ζώα του κήπου της Εδέμ.
    Το δημιούργημα όμως, κατά την διάρκεια της μαθητεία του, μισεί τον δημιουργό και δάσκαλο του αλλά και την ανθρωπιά που σιγά σιγά το κατακλύει και το παραλλάσει σε άνθρωπο, κάτι που δεν ήταν εξ αρχής.

    Στο τέλος της ιστορίας ο Αδαμ πετυχαίνει και δημιουργεί άνθρωπο ίσο και ικανό όπως εκείνος. Η Έυα δημιουργείται και υπάρχει αλλά μαζί με αυτή έχει γεννηθεί και υπάρχει το μίσος κατά του ανθρώπου.

    Έτσι κατά την πρώτη ένωση των δύο πρωτόπλαστων που το σώμα της Έυας αφηγηματικά επανέρχεται στην λασπερή μορφή του και τυλίγει τον Αδάμ, περιγραφή χωρίς ουσία αλλά με σκοπό να αποφευχθεί αφηγηματικά η ακριβής περιγραφή της γενετήσιας πράξης, το μίσος παρίσταται αλλά δεν εκδηλώνεται παρά κληροδοτείται στους απογόνους των πρωτόπλαστων. Οι απόγονοι από τότε μισούν αδερφούς και εαυτούς εις τους αιώνες των αιώνων, όπως το δημιούργημα του Αδάμ μίσησε τον άνθρωπο πριν το ίδιο τελειοποιηθεί και γίνει η Εύα.

    Με αυτό τον τρόπο η ιστορία αυτή αποδίδει και εξηγεί την έξοδο του ανθρώπου από τον παράδεισο και την αρχή των δεινών της ζωής που γνωρίζουμε και ζούμε.