12. “Η πεταλούδα, η αράχνη και ο χρόνος”

    Μία κάμπια είχε τυλιχτεί στο κουκούλι της μέχρι που έφτασε η ώρα να βγει από αυτό πεταλούδα και να πετάξει. Μα για κακή της τύχη, όταν το κουκούλι άνοιξε και ήταν επιτέλους να πετάξει, διαπίστωσε πως τα φτερά της καθώς και τα υπόλοιπα μέρη της, ήταν μπλεγμένα στον ιστό μίας αράχνης. Η πεινασμένη αράχνη πλησίασε το γεύμα της, που είχε ετοιμαστεί και σερβιριστεί πια, για να χορτάσει την πείνα της. 

Έτσι ξεκίνησε ο περίεργος διάλογος που περιγράφεται το δίχως άλλο παρακάτω:

    Η πεταλούδα λέγοντας πως δεν θα έφτιαχνε ποτέ το κουκούλι της πάνω σε έναν ιστό αράχνης, κατηγόρησε για κατάφωρη αδικία την θύτη της.

    Η αράχνη από την άλλη υποστηρίζοντας πως ο ιστός της θα μπορούσε να υπήρχε από πριν, μιας και υπάρχει τώρα απεκήρυξε τον παρελθόντα χρόνο από την διαφωνία τους, και έτσι, όπως το έβλεπε εκείνη, υπήρχαν δύο δυνατές συνέχειες για το τι θα γινόταν. Ή η πεταλούδα θα κατάφερνε να ξεφύγει και θα πετούσε ή θα φαγωνόταν, με το δεύτερο να φαντάζει σαφώς πιθανότερο.

    Η πεταλούδα παρέβλεψε σκόπιμα τις μαθηματικές αναφορές της αράχνης και συνέχισε στην φιλοσοφική βάση που είχε τεθεί η συζήτηση αρχικά, αντετείνοντας πως δεν υπήρχε καμία δυνατή συνέχεια. Το γεγονός πως ήταν αρτιμελής και εν ζωή ήταν αρκετό για να παραμείνει έτσι και ούτε ο μπλεγμένος στο σώμα της ιστός ούτε η παρουσία της αράχνης, δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα φαγωθεί ή θα πετάξει - με το δεύτερο να φαντάζει σαφώς απιθανότερο - και απεκήρυξε και αυτή από πλευρά της τον μέλλοντα χρόνο από την διαφωνία.

    Με το παρελθόν και το μέλλον να έχουν τεθεί εκτός της ιστορίας μας η πεταλούδα και η αράχνη μένουν καταδικασμένες να διαφωνούν σε μία αιώνια στιγμή στο αν η μία θα πετάξει ή η άλλη θα χορτάσει. Η ιστορία μοιάζει να μην έχει κάτι άλλο να πει, και άρα τελειώνει εδώ κάπως άδοξα για την πεταλούδα, την αράχνη και... κυρίως τους αναγνώστες της.