Η πόλη “Ραμβαρολιτοποσμύλη” που άγνωστο γιατί και πως χτίστηκε σε μία μεγάλη υπόγεια κοιλότητα εκατοντάδες μέτρα κάτω από την γη και αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, φωτιζόταν με μία ευμεγέθη πέτρα κρεμασμένη στο ζενίθ της κοιλότητας που βρισκόταν η πόλη. Η πέτρα αυτή παρότι αρκούσε να φωτίζει ως σαν ένας μικρός ήλιος ολόκληρη την πόλη επί 24ώρου βάσεως (αν υποθέσουμε ότι οι κάτοικοι της είχαν 24ώρες μέρες και αν υποθέσουμε πως είχαν μέρες και νύχτες) ήταν συνεχώς σκεπασμένη με ένα ημιδιαφανές σκούρο ύφασμα που άφηνε πολύ λίγη ποσότητα φωτός να περάσει καταδικάζοντας την πόλη σε ένα ενοχλητικό μισοσκόταδο.
Οι κάτοικοι της κουρασμένοι από την χρόνια σκοτεινιά επαναστάτησαν κάποια στιγμή εναντίον των αρχών που είχαν - εκτός άλλων (μπορούμε να υποθέσουμε) - επιβάλλει το ύφασμα της ιστορίας μας. Με το που νίκησαν και κατάργησαν τις αρχές οι αγανακτισμένοι πολίτες της Ραμβαρολιτοποσμύλης σκαρφάλωσαν και πέταξαν κάτω το επιβαλλόμενο ύφασμα. Αφού τα μάτια τους συνήθισαν στο φως και ενόσω πανηγύριζαν που βγήκαν από το σκοτάδι έντρομοι είδαν στους τοίχους των σπιτιών τους τις σκιές τους και τις σκιές των χτισμάτων τους στα κοιλώματα της υπόγειας κοιλότητας. Λένε πως εν ριπή οφθαλμού αποφάσισαν να ξαναβάλουν το υφασμάτινο κάλυμμα στην θέση του και πως προτίμησαν το σκοτάδι από την θέα των σκιών τους στο διάπλετο φως.
Όσες πιέσεις και αν δέχτηκε ο αφηγητής αυτής της ιστορίας πως αποτελεί παρά μόνο μία μεταφορά και πως σε αυτή κρύβεται κάποιο νόημα για τις ανθρώπινες κοινωνίες, η επίμονη άρνηση του και η έντονη ευαισθησία του στο φως αποτελούν πολύ ισχυρά επιχειρήματα για να μην πιστέψουμε πως είναι αληθινή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου