15. "Ο μάγος - γητευτής της Ινδίας"

Λίγους γητευτές στα μέρη της μακρινής Ινδίας ονομάζουν μάγους. Κάποτε όμως ένας γητευτής είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο την τέχνη της γητειάς των ζώων που ψιθυρίζοντας στα αυτιά των λιονταριών τα έπειθε πως ήταν κλειδωμένα σε κάποιο σιδερένιο κλουβί. Έτσι οι δρόμοι και οι στράτες του Δελχί σύντομα γέμισαν με λιοντάρια να περιφέρονται και να βρυχώνται στους περαστικούς καθώς περπατούσαν δίπλα δίπλα. Όμως δεν πίστευαν πως μπορούσαν να αρπάξουν τους περαστικούς με τα δυνατά νύχια και τα δόντια τους και να τους κατασπαράξουν για να κορέσουν την ατέλειωτη πείνα τους και τα αιώνια ένστικτα τους. Υπομονετικά περίμεναν να φάνε αποφάγια από χασάπικα ή από τα σκουπίδια, ενώ έφριτταν στην κίβδηλη αιχμαλωσία τους.
Αντίθετα με τους λέοντες οι κάτοικοι του Δελχί δεν ήξεραν πως τα θεριά ήταν δέσμια και ανήμπορα να τους βλάψουν. Πολλοί πέθαναν από φόβο σαν έβλεπαν τα σαγόνια των οργισμένων θηρίων να ανοίγουν δίπλα στα κεφάλια τους και να βρυχώνται δυνατά, όπως ακριβώς θα έκαναν αν πλησίαζαν στα κλουβιά τους.
Η αστυνομία, προφανώς γιατί θα είχε βαρεθεί να μαζεύει πτώματα φοβισμένων ανθρώπων από τους δρόμους, σκαρφίστηκε και διέδωσε πως οι θάνατοι δεν ήταν τίποτα άλλο από το τίμημα των ξορκιών του μάγου-γητευτή για να υπνωτίσει τα λιοντάρια στην ψεύτικη φυλακή τους. Με αυτή την κατηγορία της μαύρης μαγείας - που αλίμονο θα μπορούσε να είναι και αλήθεια -  οι αστυνόμοι συνέλαβαν και κρέμασαν τον μάγο-γητευτή με την ελπίδα πως η γητειά (ή τα μάγια) θα πάψει. Ο μάγος-γητευτής κρεμάστηκε και δεν ξέρουμε ακριβώς τι συνέβη στη συνέχεια της ιστορίας.
Ούτε και χρειάζεται να μάθουμε. Σημασία έχει πως τα λιοντάρια σώθηκαν από τη βασανιστική τους ψευδαίσθηση. Και αν χόρτασαν την πείνα τους και με τι δεν μας αφορά. Ποιος στα αλήθεια νοιάζεται για τους ανθρώπους;