Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

11. “Η αρχή της ιστορίας των Δαύκων”

    Όταν ήρθε η μέρα να ανακηρυχτεί καινούριος ηγούμενος στη μονή του φιλοσοφικού Τάγματος των Δαύκων, ο επιλεγμένος από όλους νέος ηγούμενος ανέβηκε στα σκαλιά της εισόδου του κυρίως κτίσματος της μονής και μπροστά στα μάτια όλων των μοναχών και των μαθητευόμενων, -και αλίμονο! - και στα αυτιά τους, έσκισε το σκήνωμα του και φώναξε με δύναμη πως όλα όσα διδάχτηκαν ως λάθη και αμαρτίες τα αποκηρύσσει και μονομιάς άρχισε να κηρύττει το πραγματικό νόημα της ζωής.
    “Ως πότε θα ζούμε υπακούοντας ανούσιους κανόνες και αποφεύγοντας ψεύτικες αμαρτίες!” αναφώνησε με θέρμη.

    Ο μοναχοί, που εδώ και χρόνια διακατέχονταν κατά βάθος από την ίδια γνώμη και τις ίδιες ιδέες, τον χειροκρότησαν, πανηγύρισαν και αγκαλιάστηκαν ασπάζοντας ο ένας τον άλλο. Το πιο όμορφο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο χαμόγελο του νέου ηγούμενου καθώς στην αυλή της μονής του έβλεπε να ανατέλλει μία καινούρια εποχή για το ανθρώπινο γένος. Μια εποχή γαλήνης και με πραγματικό νόημα ζωής.
    Για λίγο καιρό όλοι απέλαυσαν την ελευθερία και χάρηκαν την ζωή κατ’ όπως πρέσβευε η "
Πεμπτουσιώδης Αλήθεια" όπως ονομάστηκε το κήρυγμα του ηγούμενου. Για λίγο καιρό όμως. 

    Αυτή είναι η ιστορία του αυστηρού μοναστηριού των φιλοσόφων Δαύκων που χάρισε χρόνια αργότερα το "Βιβλίο των Πραγματικών Αμαρτιών". Θέμα πολύ βαρύ για την συλλογή αυτών των αφηγήσεων που θα αποκαλυπτόταν αν η αφήγηση δεν διακοπτόταν στην παραπάνω παράγραφο, ομολογουμένως, τόσο απότομα.
 
    Για τη διακοπή αυτή ζητείται συγγνώμη. Αν και σύμφωνα με τη "Βίβλο των Δαύκων", δεν συντρέχει λόγος απολογίας ή συγχώρεσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου