Όταν μετά από καιρό τα πρόβατα σταμάτησαν να βλέπουν στους εφιάλτες τους τον λύκο να τα τρώει και η εφιαλτική φιγούρα που τάραζε τώρα πια τον ήσυχο ύπνο τους ήταν αυτή του βοσκού που τα χτυπούσε με την βίτσα του, ένα βράδυ προσποιήθηκαν πως κοιμήθηκαν και την κατάλληλη στιγμή βγήκαν από την στάνη και μπήκαν κρυφά στο δωμάτιο του που κοιμόταν ο βοσκός. Τον έπνιξαν μέσα στα μάλλινα σεντόνια του και γέμισαν την νύχτα με τους χαρούμενους ήχους της ζοφερής τους πράξης που είχε επιτύχει.Λίγο ήξεραν πως σύντομα θα εμφανιζόταν ξανά ο λύκος. Ακόμα και αν όλοι οι λύκοι είχαν πεθάνει, το τρίχωμα του τσομπανόσκυλου κάποια στιγμή θα γινόταν λυκίσιο και τότε τα πρόβατα θα χρειαζόταν έναν νέο βοσκό, και εκείνος κάποιο νέο τσομπανόσκυλο.
Η ιστορία είναι καταδικασμένη σε έναν φαύλο κύκλο, και ο αφηγητής που την εγκατέλειψε σε εμάς καταδικασμένος και αυτός να ελπίζει πως κάποια στιγμή τα πρόβατα θα αποφασίσουν να σκοτώσουν τον λύκο και όχι τον βοσκό. Τότε η ιστορία θα τελειώσει και η ψυχή του αφηγητή θα αναπαυθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου