Κάποτε ένας ιδιότυπος
αυτόχειρας πήρε έναν καθρέφτη και τον έβαλε σε από τις πλατείες της Μεγάλης Χώρας.
“Θα κάτσω εδώ και θα κοιτάζω το είδωλο μου στον καθρέφτη συνέχεια και ασταμάτητα. Όταν η πράξη μου φτάσει στα αυτιά του Κίτρινου Αυτοκράτορα σίγουρα θα πιστέψει πως συνωμοτώ εναντίον του και θα διατάξει να με σκοτώσουν, και θα πεθάνω.”
Σκέφτηκε ο αυτόχειρας και καθισμένος στην πλακόστρωτη πλατεία μπροστά στον καθρέφτη του, κοιτούσε μέσα σε αυτόν συνέχεια και χωρίς σταματημό.
Ο αυτόχειρας κοίταξε τον εαυτό του τόσο πολύ και για τόσο πολύ καιρό που έμαθε κάθε λεπτομέρεια πάνω του. Αγάπησε τον εαυτό του και τον μίσησε ολότελα. Ανακάλυψε κάθε τελειότητα και ατέλεια του. Είδε κάθε ασχήμια και ομορφιά που είχε. Ακόμα, έφτασε στο σημείο να μπορεί να αντιλαμβάνεται κάθε ασχήμια του σαν ομορφιά και κάθε ομορφιά του σαν την χειρότερη ασχήμια.
Ήρθε και η μέρα όμως, που ο Κίτρινος Αυτοκράτορας ασχολήθηκε με τον ανόητο αυτόχειρα της πλατείας, αλλά δεν διέταξε την εκτέλεση του. Οι φρουροί που έφτασαν στην πλατεία άρπαξαν τον αυτόχειρα, τον πέταξαν παραπέρα και έσπασαν τον καθρέφτη σε τόσα κομμάτια μέχρι να γίνει ξανά άμμος. Το μόνο που έκανε ο αυτόχειρας ήταν να σπεύσει να βρει έναν άλλο καθρέφτη. Αυτή τη φορά όχι για να πεθάνει αλλά για να ξαναδεί και πάλι το είδωλο του, αφού δεν μπορούσε πια χωρίς την θέα του.
Αν η ιστορία συνεχιζόταν το τέλος θα ήταν ακόμα πιο άσχημο για τον αυτόχειρα. Ο Κίτρινος Αυτοκράτορας θα ξαναμάθαινε για εκείνον και αυτή τη φορά θα διέτασσε να τον τυφλώσουν. Γιατί μια φορά δεν θα του έκανε ποτέ το χατίρι να τον σκοτώσει. Άλλωστε αν ο θάνατος ήταν η χειρότερη τιμωρία τότε δεν θα υπήρχαν είδωλα στους καθρέφτες μας.
* ένα περιμύθιασμα πάνω στο μύθο του Κίτρινου Αυτοκράτορα.
“Θα κάτσω εδώ και θα κοιτάζω το είδωλο μου στον καθρέφτη συνέχεια και ασταμάτητα. Όταν η πράξη μου φτάσει στα αυτιά του Κίτρινου Αυτοκράτορα σίγουρα θα πιστέψει πως συνωμοτώ εναντίον του και θα διατάξει να με σκοτώσουν, και θα πεθάνω.”
Σκέφτηκε ο αυτόχειρας και καθισμένος στην πλακόστρωτη πλατεία μπροστά στον καθρέφτη του, κοιτούσε μέσα σε αυτόν συνέχεια και χωρίς σταματημό.
Ο αυτόχειρας κοίταξε τον εαυτό του τόσο πολύ και για τόσο πολύ καιρό που έμαθε κάθε λεπτομέρεια πάνω του. Αγάπησε τον εαυτό του και τον μίσησε ολότελα. Ανακάλυψε κάθε τελειότητα και ατέλεια του. Είδε κάθε ασχήμια και ομορφιά που είχε. Ακόμα, έφτασε στο σημείο να μπορεί να αντιλαμβάνεται κάθε ασχήμια του σαν ομορφιά και κάθε ομορφιά του σαν την χειρότερη ασχήμια.
Ήρθε και η μέρα όμως, που ο Κίτρινος Αυτοκράτορας ασχολήθηκε με τον ανόητο αυτόχειρα της πλατείας, αλλά δεν διέταξε την εκτέλεση του. Οι φρουροί που έφτασαν στην πλατεία άρπαξαν τον αυτόχειρα, τον πέταξαν παραπέρα και έσπασαν τον καθρέφτη σε τόσα κομμάτια μέχρι να γίνει ξανά άμμος. Το μόνο που έκανε ο αυτόχειρας ήταν να σπεύσει να βρει έναν άλλο καθρέφτη. Αυτή τη φορά όχι για να πεθάνει αλλά για να ξαναδεί και πάλι το είδωλο του, αφού δεν μπορούσε πια χωρίς την θέα του.
Αν η ιστορία συνεχιζόταν το τέλος θα ήταν ακόμα πιο άσχημο για τον αυτόχειρα. Ο Κίτρινος Αυτοκράτορας θα ξαναμάθαινε για εκείνον και αυτή τη φορά θα διέτασσε να τον τυφλώσουν. Γιατί μια φορά δεν θα του έκανε ποτέ το χατίρι να τον σκοτώσει. Άλλωστε αν ο θάνατος ήταν η χειρότερη τιμωρία τότε δεν θα υπήρχαν είδωλα στους καθρέφτες μας.
* ένα περιμύθιασμα πάνω στο μύθο του Κίτρινου Αυτοκράτορα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου