1. “Ένα τραγούδι ενός βατράχου”

Το μικρό βατραχάκι καθισμένο σε ένα νούφαρο κόαξε δυνατά το τραγούδι που του είχε μάθει ο παππούς βάτραχος. Αμέσως έτρεξε στην όχθη να του το πει. Σαν όμως ο γέρων αποκρίθηκε πως δεν θυμόταν την ύπαρξη του τραγουδιού αυτού, το βατραχάκι βυθίστηκε στη λίμνη της Σκέψης, αναρωτώμενο αν εκείνο ήταν τώρα πια ο παππούς βάτραχος, ή αν ο παππούς βάτραχος δεν υπήρξε ποτέ. Τότε βγήκε και στάθηκε πάλι στο νούφαρο που καθόταν πριν, για να ξανακοάξει το τραγούδι και να βεβαιωθεί πως τουλάχιστον το τραγούδι ήταν και υπήρχε.

Κάποιοι θέλοντας την συνέχεια της αυτής ιστορίας, την συμπληρώνουν λέγοντας πως το βατραχάκι ξαναβούτηξε στην λίμνη σκεπτόμενο τι θα γινόταν αν κάποια στιγμή ο παππούς βάτραχος θυμόταν την ύπαρξη αυτού του τραγουδιού. Επειδή μία τέτοια σκέψη περιπλέκει πολύ τα πράγματα το βατραχάκι κάνοντας αυτή τη βουτιά, πνίγεται.
Και η ιστορία τελειώνει εκεί.