3. “Η μοναξιά του ασβού”

“Όσο και να τρέξει η χελώνα πάλι σπίτι της θα είναι...”

γέλασε δυνατά ο ασβός με το ανόητο αστείο του.

Καθώς όμως ήταν μόνος του, μιας και κανένα ζώο δεν τον πλησίαζε εξαιτίας την μυρωδιάς του, αποφάσισε να πάει στην λίμνη όπου όλα τα ζώα θα ήταν εκεί για να πιούν νερό και να μοιραστεί το ευφυές χιούμορ του μαζί τους. Δυστυχώς κανένα ζώο όμως δεν άντεξε την βρώμα του ασβού και όλα απομακρύνθηκαν όταν αυτός έφτασε στην λίμνη. Ήταν η πρώτη φορά που ασβός βλαστήμησε την φυσική του ευωδία. Περίλυπος προχώρησε μέχρι το ποτάμι και έπεσε μέσα.

Κολύμπησε για ώρες ολόκληρες μέχρι που η μυρωδιά του να φύγει. από την γούνα του και το πετσί του. Περιχαρής και γεμάτος λαχτάρα πήγε και πάλι στην λίμνη όπου τα άλλα ζώα είχαν επιστρέψει για να ξανά-δροσιστούν. Καθώς ο ασβός δεν μύριζε πια, είπε το αστείο του και αυτή τη φορά το άκουσαν όλοι. Όμως μόνο τα γέλια του ασβού ακούστηκαν να ταράζουν τα ήσυχα νερά της λίμνης, και έτσι , ευτυχώς δεν πνίγηκε κανένα νεαρό βατραχάκι. Κανένα άλλο ζώο δεν γέλασε μαζί με τον ασβό.

Επέστρεψε και εκείνος στην φωλιά του κάπως απογοητευμένος στην αρχή για την έκβαση των πραγμάτων, όμως πάλι μόνος καθώς ήταν επανέλαβε το αστείο του, γέλασε μόνος του και η διάθεση του καλυτέρευσε.