Η φτιαγμένη από μετάξι κλωστή του Τουνγξ έχει την ικανότητα να δένεται κόμπος με μαγικό τρόπο. Όταν κάποιος την κρατά στο χέρι του και κάνει μία άσχημη σκέψη αυτή με μαγικό τρόπο πριν προλάβει να δει κάτι ανθρώπινο μάτι αυτή κονταίνει τόσο όσο, και εμφανίζεται ένας κόμπος λίγο πιο κάτω από την μέση της.
Ο δημιουργός της, ένας μεγάλος γνέφτης από την Άπω Ανατολή, αρχικά την παρουσίασε ως παιχνίδι για τα μικρά παιδιά των πλουσίων. Είχε κατασκευάσει χιλιάδες μέτρα από αυτή για να πουλήσει τα κομμάτια της και να πλουτίσει. Το διέδωσε σε όλη την χώρα. Ονειρευόταν πως θα γινόταν πλούσιος ως και σήμερα, όμως για κακή του τύχη ο νους των παιδιών δεν μπορούσε να κάνει την κλωστή να δεθεί κόμπος. Έψαξε να βρει τότε άλλο αγοραστικό κοινό. Όμως μόνο κάποιοι πλανόδιοι ταχυδακτυλουργοί ενδιαφέρονταν, μα και εκείνοι έβρισκαν το κόλπο έβρισκαν αρκετά φτηνό. Άλλωστε ποιος θα μπορούσε να δει την κίνηση της κλωστής όταν δενόταν από μία πλατεία, και μάλιστα τόσο γρήγορα που δεν την έπιανε ανθρώπινο μάτι.
Απογοητευμένος ο γνέφτης παράτησε κάθε προσπάθεια.
Όμως η χώρα ήταν τεράστια σε έκταση και τα νέα της κλωστής του άργησαν να φτάσουν και άργησαν να απαντηθούν. Έφτασαν όταν ο γνέφτης είχε ήδη απογοητευτεί. Μα και πάλι δεν ήταν αργά. Ένας αγγελιοφόρος στα πράσινα ντυμένος, απεσταλμένος από τον θρησκευτικό Δικαστή του Βορρά, χτύπησε νύχτα την πόρτα του γνέφτη και ζήτησε να δει αν η κλωστή έκανε ότι λεγόταν. Ο γνέφτης απέδειξε την αλήθεια της φήμης που είχε απλωθεί στους έξι ορίζοντες (ανατολή, δύση, βορά, νότο, πάνω και κάτω) και ο αγγελιοφόρος του παρέδωσε την παραγγελία.
Ο θρησκευτικός Δικαστής ου Βορρά ήθελε να πλεχτεί μια μεταξένια ρόμπα που θα δοκιμάζει τις σκέψεις των υπηκόων. Το αυτό και έγινε. Όταν κάποιος φορούσε την ρόμπα και αυτή τον στένευε κρινόταν ότι είχε κάνει περισσότερες κακές σκέψεις από ότι θα έπρεπε και καταδικαζόταν σε θάνατο.
Οι δίκες ήταν ανελέητες. Αδίκως κάποιοι ισχυρίζονταν πως είχαν φάει πολύ και πάχυναν. Δεκάδες σφάχτηκαν, κρεμάστηκαν και καταδικάστηκαν με εκατόν τριάντα πέντε διαφορετικούς φρικτούς θανάτους που σκέφτηκαν οι ευφάνταστοι κριτές του Δικαστηρίου του Βορρά, χωρίς να ξέρουν όμως το μέγεθος των κακών σκέψεων των δοκιμασμένων. Ο θρησκευτικός Δικαστής γέμισε με μανία, και δοκίμαζε συνέχεια την μεταξωτή ρόμπα στους υπηκόους.
Με κάθε δοκιμή όμως οι κλωστές γίνονταν κόμπος και κόντευαν, και η ρόμπα μίκρυνε. Ο Δικαστής αναγκαζόταν να δοκιμάζει όλο και πιο μκρόσωμους άντρες. Ύστερα φορούσε τη ρόμπα σε γυναίκες, προκαλώντας τα ήθη της χώρας που δεν δικάζονταν ποτέ για τα δικά τους σφάλματα αλλά για τα σφάλματα που προξενούσαν οι άλλοι για εκείνες.
Στο τέλος η ρόμπα μίκρυνε τόσο που δεν χωρούσε σε κανέναν ενήλικο, και ο Δικαστής μέσα στην μανία του την δοκίμασε σε παιδιά. Τότε η ρόμπα έπαψε να μικραίνει και αχρηστεύτηκε από την αγνότητα των παιδκών σκέψεων.
Ο Δικαστής τότε θέλησε να ζητήσει μια καινούρια, όμως θυμήθηκε πως ο γνέφτης ήταν από τους πρώτους που εκτελέστηκαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου