23. "Ένα χαμένο στο δάσος παιδί."

    Ένα μικρό αγόρι που είχε χαθεί μέσα στο δάσος των περιμυθιασμάτων, αφού περιπλανήθηκε ώρες και μέρες και βδομάδες μέσα σε αυτό χωρίς ελπίδα και νου πια, βρέθηκε μπροστά σε ένα πελώριο δέντρο, ο κορμός του οποίου είχε περίμετρο πάνω από δέκα μέτρα. Τα κλαδιά του ήταν γεμάτα πολύχρωμα φύλλα' πράσινα, κίτρινα και κόκκινα. Από τις φυλλωσιές ακούγονταν δεκάδες τιτιβίσματα πουλιών που πήδαγαν από κλαδί σε κλαδί και φανέρωναν το μπλε χρώμα των φτερών τους. Κάποια στιγμή μια μεγάλη κουφάλα ανοίχτηκε στο κορμό του δέντρου ακριβώς μπροστά από εκεί που στεκόταν ο μικρός, προσκαλώντας το μικρό παιδί να μπει μέσα. Το αγόρι μέσα στο δέντρο έβλεπε το σπίτι του. Η νοσταλγία και ο φόβος εμπόδισαν το άμοιρο αγόρι να καταλάβει την ψευδαίσθηση, που αλίμονο είχε αρχίσει πολύ πριν, και διστακτικά μπήκε μέσα.

    Κι όμως μέσα στον κορμό βρισκόταν το στρωμένο τραπέζι του πρωινού, το παράθυρο της κουζίνας με την δαντελένια κουρτίνα, το μπρίκι με το αυγό που έβραζε, το κουνιστό αλογάκι που είχε στο δωμάτιο του, το κόκκινο σκαμνί που καθόταν στον κήπο, ο καναπές του σαλονιού με τα περίεργα λαβυρινθώδη σχήματα που έξηπταν την φαντασία του στο παιχνίδι, το κρεβάτι των γονιών του με τα λευκά σεντόνια, και το ντουλάπι του μπάνιου με τους αντικριστούς καθρέφτες που πολλαπλασίαζαν ο ένας τον άλλον όταν αντικρίζονταν.

    Όσο η ώρα περνούσε τόσο το μικρό αγόρι πειθόταν πως είχε επιστρέψει σπίτι του. Ένιωθε ζεστασιά στο σώμα και την καρδιά του και σιγά σιγά οι εικόνες των αντικειμένων του σπιτιού συμπληρώνονταν με γνώριμους ήχους και οικείες μυρωδιές. Ήταν έτοιμο να γελάσει δυνατά και να ορμήσει στο τραπέζι να φάει από το ζεστό ψωμί και το φρέσκο βούτυρο, να φωνάξει στη μαμά του ότι γύρισε και εκείνη να εμφανιστεί. Μα στο πρώτο θαρρετό του βήμα, όταν πια είχε παραδοθεί ολότελα στην παραίσθηση του δέντρου, κατάλαβε πως όλα όσα υπήρχαν μέσα στο δέντρο δεν ήταν παρά μόνο αναμνήσεις. Το ίδιο ανάμνηση ήταν και η συνείδηση του είναι του, αφού ταυτόχρονα κατάλαβε πως ούτε παιδί ήταν εδώ και καιρό. Το σώμα του και εκείνο μία ανάμνηση ήταν. Όλες οι αναμνήσεις τότε ενώθηκαν και έγιναν ένα, τελειώνοντας την ύπαρξη του μέσα σε εκείνο το δέντρο που δεν είχε πια κουφάλα.

    Τα μπλε πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν τότε. Περιστράφηκαν μία φορά γύρω από τον εαυτό τους, αντίστροφα από τους δείκτες του ρολογιού και στάθηκαν πια ακίνητα, κούκοι ενός σταματημένου ρολογιού. Κάποτε τα πουλιά αυτά θα μιλήσουν με ανθρώπινη φωνή και τα λόγια τους θα δώσουν την λύτρωση λένε. Πολύ πριν συμβεί αυτό όμως πολλά ακόμα από αυτά τα παιδιά θα χαθούν, θα βρουν το δέντρο, θα μπουν μέσα σε αυτό, και θα επαναληφθεί ότι περιγράφτηκε.

Όλα τα ζώα του δάσους συμφωνούν: "Αυτό ας μην χρειαζόταν να συμβαίνει."