24. "Το στοιχειό του γέρου παραμυθά"

    Ο γέρος παραμυθάς με τα λεπτά γεροντίστικα δάχτυλα του πίεσε την πένα ώστε να αφήσει στο χαρτί μία και τελευταία κουκίδα μελάνι. Είχε μόλις βάλει την τελευταία τελεία στο παραμύθι του. κουρασμένος - μόνο ένας θεός ήξερε πόσο και νοιαζόταν αρκετά - έκλεισε τα μάτια του να αποκοιμηθεί ήσυχος πως είχε γράψει ένα τέλειο παραμύθι. Καθώς λοιπόν έγειρε στην καρέκλα του γραφείου του - επειδή κάποιος θεός νοιάστηκε - ο γέρος δεν κοιμήθηκε αλλά πέθανε. Η βεβαιότητα όμως στην αιώνια ψυχή του έμεινε η ίδια. Το παραμύθι του ήταν τέλειο.

    Ο χρόνος όμως δεν περνά το ίδιο αργά για τους αποδημήσαντες όσο αργά για τους ζώντες, και εν ριπή οφθαλμού ο γέρος είδε το παραμύθι του να διαδίδεται γρήγορα, να γίνεται σπουδαίο αλλά και να αλλάζει με τα χρόνια καθώς εξιστορητές το άλλαζαν λίγο λίγο ηθελημένα ή άθελα. Η τελειότητα του παραμυθιού του φθειρόταν καθώς άλλαζε και μα την αλήθεια αυτό τον ενοχλούσε και τον θύμωνε. Ο θυμός αυτός πραγματικά σπάραζε την ψυχή του. Σε σημείο μάλιστα που εκδιώχτηκε από όπου ήταν και επέστρεψε στη γη των ζωντανών, φάντασμα πια.

    Καθόλου δεν τον πείραξε αυτό αφού πια μπορούσε να στοιχειώσει κάθε έναν που θα έλεγε την ιστορία του λάθος. Πράγματι αυτό έκανε, και το πασίγνωστο παραμύθι του έφτασε να είναι γνωστό παρά σε ελάχιστους.

    Μία αφήγηση του είναι γνωστή στον παρών αφηγητή, όμως προτιμά - ο δειλός - να μην την μοιραστεί γιατί - όπως ισχυρίζεται - του είναι γνωστά και όσα έπαθαν από το στοιχειό του γέρου παραμυθά οι προηγούμενοι.

Ίσως κάποτε...