20. "Οι διακόσιες και η μία αλήθειες"

    Όταν ο αρχιμάγιστρος και αρχιμάστορας γονάτισε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Χαλίφη και του ζήτησε ταπεινά χρυσό να αγοράσει μάρμαρα και μαλάματα για να αποτελειώσει τον πύργο που του είχε παραγγείλει στην δυτική πλευρά του παλατιού του και εκείνος αρνήθηκε, τότε έξαλλος έβαλε τους εκατό μαστόρους του και τους άλλους τόσους μαθητές του να σφραγίσουν τις πόρτες και τα παράθυρα του πύργου και να στήσουν σκαλωσιές στο έξω μέρους του και να φτιάξουν μια φιδωτή σκάλα με διακόσια και ένα σκαλοπάτια που να φτάνει ως την στέγη.

    Σαν εκείνοι του αποκριθήκαν πως ο πύργος ήταν πολύ ψηλός για να φτιάξουν μόνο διακόσια και ένα σκαλοπάτια και πως αν το έκαναν τα σκαλοπάτια θα ήταν πολύ κουραστικά στο ανέβασμα και πολύ επικίνδυνα στο κατέβασμα εκείνος τους απάντησε πως η κούραση θα είναι το λιγότερο για όποιον τολμήσει να τα ανέβει και ο κίνδυνος σαν φτάσει στην κορυφή δεν θα τον νοιάζει πια.

    Με τρόπους ξεχασμένους στην τέχνη της οικοδόμησης και της μαγείας πια η σκάλα τέλειωσε με τον αρχιμάγιστρο και αρχιμάστορα να φτιάχνει το τελευταίο σκαλί.

Κατεβαίνοντας από τον πύργο οι μάστορες και μαθητές του του έδωσαν στα χέρια έναν κόκορα για να τον σφάξει στο κεφαλόσκαλο μα εκείνος που είχε ξεχάσει το μαχαίρι του στην κορυφή του πύργου αντί να τον σφάξει τον έπνιξε, στρίβοντας του το λαρύγγι -λένε- στην φορά της σκάλας. Ύστερα παρουσιάστηκε μπροστά στο θρόνο του Χαλίφη και ολόρθος του ανακοίνωσε πως δεν ζητά αμοιβή για το θαύμα που είχε φτιάξει. Ένα που έκρυβε τα μαρτύρια της κόλασης αλλά και την σοφία του Αλλάχ.

    Πράγματι αν κάποιος επιχειρούσε να ανέβει στην κορυφή του θεόρατου πύργου θα αντιμετώπιζε πέρα από την δυσκολία των απότομων σκαλοπατιών και το μαρτύριο από τα μάγια που είχαν φτιαχτεί. Για κάθε σκαλοπάτι που κάποιος ανέβαινε μάθαινε και μία αλήθεια για τον κόσμο, όμως υπέφερε και απερίγραπτα μαρτύρια (που δεν μπορούν να περιγραφούν). Κάθε φορά το επόμενο σκαλοπάτι ήταν όλο και πιο μαρτυρικό μα η αλήθεια που χάριζε ακόμα πιο μεγάλη και πολύτιμη.

    Αν κάποιος υπέφερε και ανέβαινε όλα τα σκαλιά ως και το τελευταίο θα μάθαινε τις διακόσιες και την μία αλήθεια του κόσμου. Καθώς όμως κανέναν δεν τα κατάφερνε, και πολλοί γκρεμνίζονταν σαν αποφάσιζαν να κατεβούν πριν φτάσουν στο τέλος, φήμες άρχιζαν να ακούγονται για την τελευταία αλήθεια που ο αρχιμάγιστρος και αρχιμάστορας είχε κρύψει στο τελευταίο σκαλοπάτι και πολλοί ψίθυροι μιλούσαν για το μαχαίρι που είχε ξεχαστεί εκεί πάνω.

    Άλλοι λέγαν πως ο σοφός πια αναβάτης θα σκότωνε τον εαυτό του, και άλλοι έλεγαν πως θα κατέβαινε και θα σκότωνε τον Χαλίφη. Μα αν ο Χαλίφης ανέβαινε πάνω και οι δύο εκδοχές θα επαληθεύονταν και όλοι θα ήταν ικανοποιημένοι. Έτσι μια μέρα όλοι ζήτησαν να ανέβει ο Χαλίφης τα σκαλοπάτια του πύργου και εκείνος σε απάντηση τον γκρέμισε. Και έτσι λένε οι ιστορικοί και ιστορήτες πως ποτέ το Χαλιφάτο δεν απέκτησε έναν Χαλίφη με την σοφία του Αλλάχ.