72. Επτά ευχές αδερφάδες.

Επτά ευχές είχαν καθίσει πάνω από το κεφάλι ενός ανθρώπου, κόρες της ψυχής του και θρέμματα του νου του. Καιρό τώρα γυρόφερναν στο τριχωτό της κεφαλής του προκαλώντας του έναν ελαφρύ και γλυκό πονοκέφαλο, αφού με όνειρα προσπαθούσαν, πότε η μια και πότε ή άλλη, να τον κάνουν να θέλει να πραγματοποιηθεί τη μία η μια και την άλλη η άλλη.

Τώρα, κάτω από μία τρίχα, είχαν βρει ένα πούπουλο ενός αγγέλου. Απόδειξη πώς ο Θεός είχε δώσει υπόσχεση να κάνει κάποτε χατίρι στον άνθρωπο αυτό. Πιάσανε οι επτά ευχές να τσακώνονται ποια ήταν η καλύτερη. Ζυγίστηκαν, μετρήθηκαν, συγκρίθηκαν ποια θα μπορούσε να τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Ήταν πολλές όμως, και ήταν δύσκολο να ξεχωρίσει κάποια απέναντι στις άλλες έξι. Ούτε ο άνθρωπος είχε κάποια πραγματική προτίμηση. Αφού είδαν και αποείδαν ζήτησαν εκλιπαρώντας να παρουσιαστεί ο άγγελος στον οποίο και ανήκε το πούπουλο. Εκείνος ίσως θα μπορούσε να αποφασίσει

Ο άγγελος κατέβηκε. Πήρε το πούπουλο στα χέρια του και προσπάθησε να κρίνει εκείνος καλύτερα. Και αλήθεια, παρότι είχε καλύτερη κρίση, δεν μπορούσε να αποφασίσει.

Εν τω μεταξύ οι ευχές άρχισαν να δυσανασχετούν. Το ίδιο και ο άνθρωπος που αγνοούσε τι γινόταν πάνω από το κεφάλι του. Να έχουν το πούπουλο ενός αγγέλου, να έχει υποσχεθεί ο Θεός πώς η μία τους θα γίνει πραγματικότητα και εκείνες να περιμένουν. Αν μη τι άλλο ήταν κόρες καλές και καλοαναθρεμμένες. Αγαπούσαν τον πατέρα τους και μία από αυτές ήταν ο καιρός να τον κάνει ευτυχισμένο.

«Αχ, αν δεν ήμασταν τόσες πολλές.» είπε η μία και οι άλλες συμφώνησαν με έναν αναστεναγμό.

«Η απόφαση θα ήταν πιο εύκολη.» συμπλήρωσε η δεύτερη.

«Έτσι κινδυνεύουμε να μείνουμε όλες στο ράφι.» έκανε την τρομερή διαπίστωση η τρίτη.

«Να πραγματοποιούσουν τουλάχιστον εσύ.» είπε η τέταρτη στη διπλανή της.

«Ναι! Εσύ θα μπορούσες να πραγματοποιηθείς ακόμα και τώρα.» είπε η έκτη και την ακούμπησε στον ώμο με συμπάθεια.

«Το ξέρω, μα θα ήμουν καλύτερη αργότερα. Ή αν ήταν αλλιώς τα πράγματα.» παραπονέθηκε η πέμπτη.

«Αργότερα και αργότερα. Αυτό το αργότερα θα μας φάει.» γρίνιαξε η έβδομη και όλες συμφώνησαν με έναν άλλο αναστεναγμό.

           Ο άγγελος αρκέστηκε στο να κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι του. Ήξερε όμως πως ο Θεός είχε κάνει την επιλογή του. Αλλιώς δεν θα είχε βάλει το πούπουλο του κάτω από την τρίχα του ανθρώπου. Δεν ήταν μόνο που οι ευχές του ανθρώπου ήταν πολλές και θα πραγματοποιούσε μία, και έπρεπε να γίνει σε καιρό σωστό και με μέσα που θα ταίριαζαν, έπρεπε και οι ευχές να μονιάσουν.