Λένε πως κάποτε, κάποιο καλοκαίρι, ένα απόγευμα μιας πανέμορφης ημέρας ένας αγρότης πήγαινε στο χωράφι του να ποτίσει τα σπαρτά του. Στο δρόμο έπιασε να θαυμάζει τις ομορφιές του αγρού και της φύσης. Τον γαλάζιο ουρανό με τα δαντελένια νεφελώματα του, τα σκαμμένα και βλαστημένα χωράφια με τις καλοδεμένες με αρμονία από το όργωμα αποχρώσεις του χώματος και της βλάστησης, τα στεγνά χαλίκια του δρόμου που από μέσα ξεφύτρωνε καταπράσινη και δροσερή η χλόη.
"Τι ωραία εικόνα" σκέφτηκε ο αγρότης και θέλησε να καθίσει να απολαύσει το τοπίο που απλωνόταν γύρω του. Έτσι και έκανε. Κάθισε κατάχαμα και αγνάντευε πια την δυσπερίγραπτη ομορφιά.
Η ιστορία λέει πως ο άντρας βαρέθηκε και δεν σηκώθηκε πότε από εκεί. Το σώμα του έγινε ένα με το πανέμορφο τοπίο, και πως από τότε μοιάζει με βράχο που συμπληρώνει μεν την ωραιότητα της εικόνας μα την στοιχειώνει επίσης. Για χρόνια η ιστορία αυτή τρόμαζε τους περαστικούς των δρόμων της τόπου του αγρότη και κάθε φορά που συναντούσαν γύρω τους εφάμιλλης ομορφιάς τοπία βιάζονταν και ανησυχούσαν για το στοιχειό.
Τώρα πια όμως δεν πρέπει να ανησυχούν γιατί για πολύ καιρό οι ακροατές της ιστορίας φοβόντουσαν πως όλα προέρχονταν από μία θεάζουσα τιμωρία που συνόδευε την θέα της προεκθειάζουσας ομορφιάς του τοπίου. Το δίχως άλλο όμως αυτό είναι ψέμα καθώς για το πάθημα του αγρότη ευθύνεται μονάχα η υπέρμετρη - στα όρια του μύθου - αυτοφυής νωθρότητα του.
Οι υπερβολικές περιγραφές του αφηγητή ευθύνονται για το λάθος επιμύθιο της ιστορίας - μικρό δείγμα των οποίων από φόβο παραδόθηκε στην παρούσα αφήγηση - , και εκείνος πια πρέπει να φοβάται μην περάσει από το δρόμο γιατί με αυτόν τα έχει βάλει πια το στοιχειό.
Εμείς μέρα που είναι δεν μπορούμε παρά να του ευχηθούμε να μην περάσει ποτέ από εκείνο το δρόμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου