Ο Θεός λένε πως έπλασε τον άνθρωπο κατά πολύ ανώτερο από όσο εμείς γνωρίζουμε και πιστεύουμε πως είναι. Τον έπλασε δυνατότερο, εξυπνότερο, ωραιότερο και εν γένει σοφότερο από ότι είναι σήμερα.
Κάποτε όμως, όταν το βασίλειο ήταν ένα και όλοι οι πολίτες βρίσκονταν κάτω από την εξουσία ενός βασιλιά, πολύ πριν οι φυλές γίνουν πολλές και οι γλώσσες ακόμα περισσότερες, ένας βασιλιάς αντιλήφθηκε διαφορετικά τα λόγια του πατέρα και των δασκάλων του, πως δηλαδή ένας βασιλιάς πρέπει να είναι ανώτερος όλων.
Αλίμονο ο βασιλιάς δεν ήταν ο ομορφότερος, ο εξυπνότερος, ο δυνατότερος, ο ικανότερος και ο σοφότερος όλων των ανθρώπων που έζησαν στην εποχή της βασιλείας του. Ζήλευε και φοβόταν μήπως η αναξιότητα του θα του στερούσε τον θρόνο που του κληροδότησε ο πατέρας του. Η μόνη καλή κρίση που του αποδίδεται στην βιογραφία του είναι πως αναγνώρισε πως ποτέ του δεν θα κατάφερνε να ξεπεράσει τους ομορφότερους, εξυπνότερους, δυνατότερους, ικανότερους και ανώτερους του βελτιώνοντας τον εαυτό του, και πως έπρεπε να το επιτύχει με άλλους τρόπους.
Οι τρόποι αυτοί ήταν πολλοί. Απαγχονισμός, καρατόμηση, σφαγή, παλούκωμα, πνιγμός, στραγγαλισμός και πολλoί άλλοι που οδηγούσαν στο θάνατο.
Το αποτέλεσμα ήταν άκρως επιτυχές. Κανένας που να ήταν αξιότερος ή ανώτερος του βασιλιά σε κάτι από τα προηγούμενα δεν έμεινε ζωντανός. Αναπόφευκτα το ανθρώπινο γένος έγινε κατώτερο από όπως το είχε πλάσει ο Ύψιστος και λέγεται πως συνεχίζει να είναι.
Οι αναγνώστες αυτής της ιστορίας πριν κρίνουν τον βασιλιά, θα πρέπει να προσέξουν. Να μην βιαστούν να τον πουν κατώτερο τους. Τους υπενθυμίζεται πως ο ίδιος βασιλιάς φρόντισε πολύ καλά να μην είναι ανώτεροι του. Ας το σκεφτούν καλά λοιπόν πριν μιλήσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου