Υπάρχει ένα βασίλειο που θα ήταν άσκοπο να περιγραφεί πως είναι ή ποιοι νόμοι το διέπουν καθώς υπερβαίνει σε μέγεθος και σε περιπλοκότητα τον ανθρώπινο νου, που παραδόξως όμως το υπερβάλλει. Σε αυτό το βασίλειο γεννήθηκε κάποτε ένα πριγκιπόπουλο δίπλα σε ένα πηγάδι από όπου οι ντόπιοι ερημίτες τραβούσαν με τα χέρια τους πλίνθινους κουβάδες για να βγάλουν νερό και να ποτίσουν τα στριβογυριστά κλαδιά των υπαίθριων κρεβατιών τους. Με αυτό το νερό ξεπλύθηκε το σώμα του και του καθάρισαν τα μάτια του για να τα ανοίξει και να δει το βασίλειο που θα κυβερνούσε με τα αδέρφια του. Ο μικρός πρίγκιπας έμελλε να αφεντεύσει το πιο σπουδαίο κομμάτι του βασιλείου του, και να είναι για πάντα ο νεότερος όλων, ακόμα και των αδερφών του που θα γεννιόντουσαν αργότερα, οι περισσότεροι των οποίων θα ήταν γηραιότεροι ακόμα και των πρωτότοκων.
Σκοπός των αδερφών αρχόντων ήταν - και ακόμα είναι - όχι να φροντίσουν για την ευημερία του βασιλείου και των κατοίκων του αλλά, η διατήρηση του. Για το αν αυτό θα προόδευε ή θα ρήμαζε δεν ευθύνονταν εκείνοι. Το μόνο για το οποίο είχαν οριστεί υπεύθυνοι ήταν να μην χαθεί.
Κάποια μέρα σε ένα στενοσόκακο στρωμένο με πλατιές πέτρες στεγνές και κρύες όπως ο Γενάρης ο μικρός πρίγκιπας βρέθηκε μονάχος του σε σταυροδρόμι με δυο αυλές, η μία ξένη και η άλλη ανηφορική, από τις τέσσερις γωνιές του σταυρού βγήκαν τέσσερις σταχτοκίτρινες φιγούρες που είχαν όλα τα χαρακτηριστικά τους ανθρώπινα, εκτός που στερούνταν προσώπου. Κυκλωμένος ο πρίγκιπας και ενώσω οι φιγούρες τον πλησίαζαν ένιωσε το τέλος, όχι το δικό του αλλά του κόσμου του. Οι τέσσερις φιγούρες, μία σε κάθε γωνία απειλούσαν την ύπαρξη όλου του βασιλείου, μα ο μικρός πρίγκιπας έσωσε το βασίλειο με το πως έπραξε.
Ότι έκανε δεν το έκανε ηθελημένα, δεν το γνώριζε κι ούτε το σκέφτηκε, απλά αντέδρασε όπως του υπαγόρευσε ο φόβος του και σύμφωνα με το ένστικτο του. Αυτό που έκανε ήταν να μην σταματήσει την περπατησιά του και για αυτό άκουσε στο νου του την λέξη "Αζά", την οποία στο επόμενο βήμα επανέλαβε με το στόμα του και έτσι χάθηκαν οι τέσσερις απειλές. Από τότε κάθε ένας από τους άρχοντες αδερφούς όταν νιώθει πως ο κόσμος του απειλείται να χαθεί προφέρει την λέξη "Αζά" και αν ο κίνδυνος χαθεί έχει καλώς. Αν όχι προσπαθούν με άλλους τρόπους.
Δεν αναφέρονται άλλα περιστατικά που η προφορά της λέξης να λειτούργησε, όμως αυτό δεν αποτελεί αμφισβήτηση για την δύναμη της λέξης.
Ο αφηγητής την προτείνει στον οποιοδήποτε να την χρησιμοποιήσει για να ξορκίσει οποιαδήποτε στιγμή νιώθει πως ο κόσμος του χάνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου