46. "Ο θρόνος του Βατερβού"

      Ο θρόνος του Βατερβού αποτελεί ένα λαϊκό περιπαίγνιο για να καυτηριάσει τους άχρηστους βασιλείς που κατά καιρούς ανέρχονταν στο γαλλικό θρόνο.

Ο εμπαιγμός αυτός βασίστηκε στην ευγενική παράδοση που θέλει τους νεότερους να παραχωρούν το κάθισμα τους στους γηραιότερους. Πονηρές φήμες θέλουν να διαδόθηκε από τον πρωθυπουργό της Γαλλίας ή από κάποιον Άγγλο δούκα.

Όπως λοιπόν ο νεότερος που έχει δύναμη και αντοχή στο σώμα παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον μεγαλύτερο που δεν μπορεί, όπως άλλοτε, να αντέξει την ορθοστασία, έτσι και οι ευρισκόμενοι σε πλεονεκτικότερη θέση, οι ικανότεροι, οι περισσότερο μορφωμένοι και επωφελούμενοι από την φύση και τη ζωή ο «θρόνος του Βατερβού» τους θέλει να δίνουν το κάθισμα τους στους λιγότερο πλεονεκτικούς και άξιους.

Έτσι ο βασιλιάς, ο ευγενέστερος των ευγενών και ο καλύτερος όλων παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον άλλο λιγότερο ικανό από τον ίδιο. Στη συνέχεια και εκείνος από ευγένεια, με τη σειρά του θα δώσει το κάθισμα του θρόνου σε κάποιο λιγότερο πλεονεκτικό από αυτόν. Ο τρίτος θα παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον άλλο και το αυτό θα συνεχιστεί. Καθώς συμβαίνει το κάθισμα του θρόνου να ταυτίζεται με την εξουσία του κράτους η αλυσίδα των παραχωρήσεων έχει ως κατάληξη την παραχώρηση ή την κατάληξη (δυστυχώς δεν μπορούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να αποφύγουμε την επανάληψη κάποιας από τις δύο λέξεις στην πρόταση) της εξουσίας στον χειρότερο όλων.

      

       Αυτός είναι ο θρόνος του Βατερβού και ενώ δημιουργήθηκε για να περιπαίξει τη γαλλική μοναρχία, φαίνεται πως βρίσκει καλύτερη εφαρμογή στο πολίτευμα της δημοκρατίας, όπου συχνά μοιάζει πως η εξουσία παραχωρείται και καταλήγει σε κάποιον που όλοι οι άλλοι θεωρούν χειρότερο τους.  

45. "Ο κόκκος των Δαύκων"

      Η αιρετική των Δαύκων απαγορεύει ρητά την κατανάλωση ψαριών. Οι μοναχοί του Τάγματος δεν τρώνε ποτέ τους ψάρι ή θαλασσινά. Στο «Βιβλίο των Πραγματικών Αμαρτιών» επιχειρείται η ανάλυση της φύσης των αμαρτιών. Περιγράφεται πως παράγονται από τον νου του ανθρώπου και περνάνε στο σώμα του όπου και παραμένουν σε αυτό όσο ζει έχοντας το σχήμα του αχινού. Όταν το σώμα πεθάνει το σχήμα τους αλλάζει και γίνεται σφαιρικό. Με αυτό το σχήμα ανεβαίνουν στον ουρανό για να κριθούν από τον Κύριο και να εξαγνηστούν από τους αγγέλους.

      Ο Δαίμονας λένε πως φρόντισε η μεγαλύτερη και η βαρύτερη των αμαρτιών να είναι η μία και ίδια, και πως ανήκε σε έναν ναυτικό ή κάποιο ταξιδιώτη, ο οποίος πάλι με την φροντίδα του Δαίμονα πέθανε στη θάλασσα. Η αμαρτία ήταν τόσο βαριά που δεν μπόρεσε να ανέβει στον ουρανό και τόσο μεγάλη που φαινόταν με γυμνό μάτι ανθρώπου. Είχε το μέγεθος ενός κόκκου άμμου και λόγω του θανάτου αυτού που την έφερε, ο κόκκος αυτός βυθίστηκε στη θάλασσα.

      Στις προσευχές του Αυγούστου οι Δαύκοι ευλογούν τους νόμους της φύσης που απαγορεύουν στον άνθρωπο να πιει θαλασσινό νερό, γιατί έτσι θα υπήρχε κίνδυνος να βρεθεί ο κόκκος στο σώμα τους και να το μολύνει. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο απαγορεύουν να τρώει κανείς ψάρι. Φοβούνται πως κάποιο ψάρι θα έχει καταπιεί τον κόκκο και τρώγοντας το ο άνθρωπος θα περάσει στο σώμα του.
     Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως στις αγιογραφίες του μοναχού Vetus η κόλαση απεικονίζεται ως κάποιος υποβρύχιος τόπος.

44. "Ένα ποίημα των Μισωρών."

       Ανάμεσα σε όλες τις γλώσσες η αγγλική είναι εκείνη που έχει φιλοξενήσει την πιο γκροτέσκικη στιχουργική τέχνη. Ένα ακόμα δείγμα της οποίας παρουσιάζεται στο παρακάτω περιστατικό που λαμβάνει χώρα κάθε τόσο και τόσο.

      Μέλη της θρυλικής κάστας των Μισωρών, που διακατέχονται από την ελευθεριάζουσα εναντίωση στην ανησυχία που προκαλεί το σύντομο της ζωής του ανθρώπων κάθε τόσο συμβαίνει να κρίνουν την συνέτιση κάποιου.

      Τα μέλη τότε με βίαιο τρόπο συνήθως, χωρίς όμως να βρίζουν ή να προβαίνουν σε λεκτικές ή σωματικές ακρότητες, αρπάζουν το πρόσωπο και το σηκώνουν στα χέρια, αφού πρώτα δέσουν ένα ρολόι στο μέτωπο του. Κρατώντας τον στα χέρια τον μεταφέρουν σε ένα βολικό μέρος, όπως μία πλατεία, ένας δρόμο, η αυλή ενός κοντινού σπιτιού του ή κάποιο ευρύχωρο δωμάτιο του σπιτιού του. Στην πορεία τους συζητάν όλοι ήρεμα με τους διπλανούς τους και κατακρίνουν τα λάθη του δυστυχή, ενώ εκείνος παλεύει και φωνάζει να τον αφήσουν. Στο τέλος τον αφήνουν κάτω, μαζεύονται όλοι τριγύρω και απαγγέλουν τους παρακάτω στίχους.

 
A man with a clock at his head.
 
This is tic and tack,
He wakes up
and starts the day
without a delay.
The man with a clock at his head.
 
This times the time.
He lives a life.
One to Twelve, twice.
One life must live it wise.
A man with a clock at his head.
 
This, is tick and tack.
He now this and then that.
Never that, never this.
The beauty of life in miss.
Man with a clock at his head.
 
Poor man with a clock at your head
who or what, put it there?
It is you tick and tack,
and it is time you stop.

Oh man with a clock at your head,
in the end
what differs you from the dead?
Let us force some advice.
Do not live your lives clockwise.
     

     Με το τέλος του τελευταίου στίχου ένα τσεκούρι πέφτει και σπάει το ρολόι στο μέτωπο του άντρα, αφήνοντας και εκείνον με το κεφάλι του ανοιγμένο στα δύο και δυστυχώς νεκρό τον δύστυχο.

      Ο αποτροπιασμός της κάστας των Μισωρών προς τις μαθηματικές μετρήσεις του χρόνου είναι γνωστός, ενώ έστω και ο ελάχιστος συμμερισμός του από τον καθένας μας, μας καθιστά μέλος της. Στις περίεργες καταγραφές (Mirum Monumentis) σημειώνεται πως υπήρξαν περίοδοι όπου ο αποτροπιασμός αυτός μετετράπη  σε ακραίο φαινόμενο και παρόμοιες δολοφονίες προκάλεσαν την έξαρση για παντελή καταστροφή ρολογιών και ημερολόγιων. Οι περίοδοι αυτές υπήρξαν δύο ως τώρα. Πολλοί αναμένουν την τρίτη για να προσδώσουν μία περιοδικότητα στις εξάρσεις και να αναχαιτίσουν την ιδεολογία των Μισωρών. Για αυτό ακριβώς φημολογείται πως τα ανώτερα μέλη της κάστας δεν πρόκειται να επιτρέψουν καμία τέτοια χρονική συσχέτιση, κρατώντας μυστικό το επόμενο κίνημα. Κάποιοι κινδυνολόγοι υποψιάζονται πως έχει ήδη ξεκινήσει.

43. "Το Ερ Αάρ"

           Το Ερ Αάρ υπήρξε ένα από το πιο σπουδαία αρχιτεκτουργήματα της παλιάς Μέσης Ανατολής. Λέγεται πως χτίστηκε υπό την βασιλεία του αυτοκράτορα Ασουρμπανιπάλ όμως αυτό θεωρείται λάθος. Αποδίδεται είτε γιατί η μαρτυρία για το Ερ Αάρ βρέθηκε επιγεγραμμένη σε πλάκα στη βιβλιοθήκη του Ασουρμπανιπάλ, είτε γιατί υπάρχει μία διαστρεβλωμένη συσχέτιση με το όνομα του βασιλιά και τον χαρακτηρισμό του δημιουργού  του Ερ Αάρ (*).

          Πρόκειται για ένα ζιγκουράτ προς τιμή του Ένκι, του θεού των υδάτων και της γόνιμης γης, που όμως χτίστηκε σε μία πόλη που βρίσκονταν σε μία έρημη και ιδιαίτερα άγονη γη. Για αυτό ακριβώς το λόγο λέγεται πως το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων του Ερ Αάρ δεν στέγαζε θρησκευτικές εγκαταστάσεις, αλλά σχολεία, αποθήκες, διοικητικές υπηρεσίες, ιατρεία και άλλα.

            Η πόλη δημιουργήθηκε από την ανάγκη των διάφορων νομαδικών φυλών της περιοχής να ζήσουν αρμονικά και να επιτύχουν μαζί την ευημερία τους και δεν προέκυψε από την βίαιη ή οικονομική επικράτηση μίας φυλής έναντι των άλλων. Για αυτό ακριβώς η έννοια της κοινωνίας και του κράτους είχε ιδιαίτερη σημασία και αυτό γίνεται κατανοητό από τη μελέτη των προτάσεων του Εν-Ανουνακί του μοναδικού.

            Το Ερ Αάρ αποτέλεσε σύμβολο για τους κατοίκους της πόλης και οικοδομήθηκε έτσι, όχι μόνο για να στεγάζει τις δημόσιες λειτουργίες, αλλά και να εμπνέει τον λαό να μην ξεχάσει γιατί επέλεξαν να ζήσουν όλοι μαζί. Πίσω όμως από την ευεργεσία του δημιουργού του και την προσφορά του υπήρχε όμως και μία σκληρή θυσία την οποία επέβαλλε στην πόλη. Κάτω από τον λόφο πάνω στον οποίο χτίστηκε το Ερ Αάρ υπήρχε μία υπόγεια νεροπηγή που θα μπορούσε να κάνει εύφορη όλη την περιοχή και εν γνώσει του το κτίσμα κατασκευάστηκε εκεί. Μάλιστα το Ερ Αάρ ήταν χτισμένο με τέτοιο τρόπο που απέκλειε να διαφύγει από τον λόφο κάθε σταγόνα νερού και η πόλη έγινε η πιο άνυδρη πόλη της παλιάς Μέσης Ανατολής.

            Ο Σαρδανάπαλος, όποιο και αν ήταν το όνομα του, είχε βάλει τον λαό του σε μία τεράστια δοκιμασία, να επιλέξει ανάμεσα στο μνημειώδες Ερ Αάρ και το άφθονο νερό. Στις προτάσεις του Εν-Ανουνακί του μοναδικού αναφέρεται η φράση «πως στο Ερ Αάρ ένα πρόβατο μπορεί να χορτάσει ευκολότερα από ότι σε ένα λιβάδι, και το πρόβατο αυτό μπορεί να χορτάσει περισσότερους από ότι ένα κοπάδι».

            Ο λαός της πόλης άντεξε για πολλά χρόνια και πολλές ξηρασίες μέχρι κάποιος να προτείνει την καταστροφή του Ερ Αάρ χωρίς να του πάρουν το κεφάλι και διατήρησε το Ερ Αάρ όρθιο, παρότι όλοι γνώριζαν τις νεροπηγές που βρίσκονταν από κάτω του. Σε μία όμως περίοδο ξηρασίας – όχι την μεγαλύτερη – οι διψασμένοι εξαθλιώθηκαν και εξαγριώθηκαν, και γκρέμισαν το Ερ Αάρ. Είχαν κάνει την αμετάκλητη επιλογή από τις δύο που είχαν. Από τους τσακισμένους τοίχους του Ερ Αάρ και τα θριψαλιασμένα θεμέλια του βγήκε νερό πολύ, που όμως ήταν τόσο πολύ που έπνιξε όλη την πόλη. Λίγοι σώθηκαν και αυτοί για να συνεχίσουν τις κατηγόριες για τον δημιουργό του Ερ Αάρ και να τον πουν Σαρδανάπαλο.

* Ασουρμπανιπάλ = Σαρδανάπαλος.

42. "Ο πλίνθος του Tσαρλατάνου"

     Δεν έχει πολύ καιρό που ένας σύγχρονος μάγος της συνομοταξίας των τσαρλατάνων, βρήκε στο δρόμο έναν άντρα και του έδωσε ένα πλίνθινο τούβλο.

     Οι πολλές εκδοχές της ιστορίας έχουν φθείρει την περιγραφή του άντρα. Άλλες μιλάν για έναν Κινέζο αγρότη σε έναν ορυζώνα που από εκεί το Σινικό τοίχος δεν φαινόταν, άλλοι μιλάνε για έναν Ρώσο δημόσιο υπάλληλο που κατοικούσε σε ένα υγρό ημιυπόγειο, άλλοι για έναν Ιταλό βοσκό στη Σικελία, άλλοι για έναν Αμερικάνο εργάτη του Ντιτρόιτ, κάποιοι για έναν μαύρο που οι γονείς του ήταν κάποτε δουλοπάροικοι και ελευθερώθηκαν σε κάποια παλιά γαλλική αποικία.

     Ακόμα και η όψη του μάγου αλλάζει σε κάθε εκδοχή. Άλλοτε είναι ένας καλοντυμένος λευκός, άλλοτε ένας ψιλόλιγνος μουσουλμάνος με ευρωπαϊκό ντύσιμο, ή ένας γέρος μεξικάνος με αραιό μουστάκι, κάποιος βαλκάνιος τσιγγάνος, ή ένας ψηλός μελαχρινός ξένος.

      Το μόνο που δεν αλλάζει στις εκδοχές της ιστορίας είναι οι ιδιότητες του πλίνθου, τα λόγια του μάγου. Σύμφωνα με αυτά σε αυτόν κρύβονται οι αλήθειες του κόσμου. Οποιαδήποτε σοφία του ανθρώπινου νου είναι μπολιασμένη μέσα του. Ο μάγος χαρίζει τον πλίνθο στον άντρα ως πολύτιμο δώρο και του λέει πως αν βρει τον τρόπο θα γίνει σπουδαίος και ευτυχισμένος.

      Ο άντρας σε όλες τις εκδοχές, παρά σε μία μόνο όχι, δέχεται τον πλίνθο, παραξενεμένος αλλά όχι δύσπιστος. Προσπαθεί αλλά, σε όλες εκτός από μία εκδοχή, αποτυγχάνει να βρει πως μέσα από το τούβλο θα μάθει τα όσα του έχει πει ο μάγος, για να γίνει σοφός και ευτυχισμένος. Εν τέλει βαριεστημένος παίρνει και χρησιμοποιεί τον πλίνθο σαν τούβλο, αγνοώντας τα μυστικιστικά του χαρακτηριστικά. Φτιάχνει το φράχτη του χωραφιού του, τον τοίχο του σπιτιού του, την στάνη του. Ο πλίνθος καταλήγει σε έναν τοίχο. Εκεί ξεχάστηκε και παραμένει ξεχασμένος ως τώρα, λένε.

      Η ιστορία ταξιδεύει εδώ και καιρό από στόμα σε στόμα, και έτσι έφτασε και στην παρούσα συλλογή. Αν και αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας κάποιοι δείχνουν να την πιστεύουν. Ορισμένοι μάλιστα δηλώνουν πως η ιστορία θα γίνει κάποτε πιστευτή από όλους, και οι άνθρωποι θα γκρεμίσουν όλα τα οικοδομήματα τους για να βρουν τον πλίνθο του Τσαρλατάνου, προκαλώντας μία απόλυτη καταστροφή. Γλαφυρές εικόνες συνοδεύουν αυτή την στιγμή. Ανθρώπινα νύχια να τρώνε τοίχους και ματωμένα χέρια να βγάζουν τούβλα από θεμέλια.

      Ύστερα λένε, οι άνθρωποι θα αναγκαστούμε να χτίσουμε τον κόσμο από την αρχή.

41. "Τα κλουβιά με τα κοράκια"

     Οι φυλακές των ανθρώπων μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα ιδιότυπες. Ίσως η πιο ιδιότυπη από όλες να βρίσκεται στους βράχους της Λενέ, μιας επίπεδης κοιλάδας που σταματά απότομα στα ανατολικά της βρίσκοντας την άκρη ενός βραχώδους γκρεμού και κάτω από αυτόν, στα πεντακόσια μέτρα, σκάνε τα κύματα της θάλασσας. Από εκεί οι Αρχές κρεμάνε μεγάλα σιδερένια κλουβιά σε σχήμα κυλίνδρου, σκουριασμένα από την αλμύρα της θάλασσας και τους ανέμους.

     Τα κλουβιά δεν είναι περισσότερα από τέσσερα ή πέντε. Ποτέ δεν χρειάστηκε να είναι περισσότερα. Σπάνια τα δικαστήρια της Λενέ καταδικάζουν κάποιον σε αυτή την βαρυά φυλακή. Μας είναι άλλωστε άγνωστο αν υπήρχαν ποτέ παραπάνω από ένας κατάδικοι ταυτόχρονα. Τα αρχεία της φυλακής παραμένουν κρυφά.

      Η φυλάκιση γίνεται ως εξής. Ο κατάδικος μετά την δίκη υποχρεούται να πιει ένα ισχυρό υπνωτικό από τον ανθό ενός κάκτου που ευδοκιμεί στην κοιλάδα. Αυτό θα τον κρατήσει κοιμισμένο μέχρι να μεταφερθεί στην άκρη της κοιλάδας. Εκεί, ενώ ακόμα κοιμάται, θα τον βάλουν μέσα στο κλουβί και θα τον σκεπάσουν με ένα σκούρο καφέ ύφασμα, τόσο μεγάλο που καλύπτει όλο το πάτωμα του κλουβιού. Τέλος στο κλουβί θα βάλουν μέσα δεκάδες κοράκια, τα οποία θα πάνε και θα σταθούν στην κορυφή του κλουβιού, σε κάποια οριζόντια σίδερα που έχουν τοποθετηθεί για αυτό το σκοπό.

      Όταν ο κρατούμενος ξυπνάει την επόμενη μέρα, και ξεσκεπάζεται για να βρει το φαγητό και το γάλα κατσίκας που του κατεβάζουν οι φύλακες καθημερινά, οι αλλόζωοι συγκάτοικοι του αναστατώνονται και του επιτίθενται, ενώ προσπαθούν να αρπάξουν και το φαγητό του. Λίγοι είναι τόσο άτυχοι που θα τους κατασπαράξουν τα κοράκια. Άλλωστε δεν είναι αυτή η τιμωρία τους. Η ποινή τους είναι ισόβια και όχι θάνατος. Οι περισσότεροι μαθαίνουν πολύ γρήγορα να μοιράζονται το φαγητό τους μαζί τους. Όμως ακόμα και έτσι τα κοράκια ποτέ δεν παύουν να αναστατώνονται με τις κινήσεις του ανθρώπου στο κλουβί και να του επιτίθενται.

     Οι συχνές επιθέσεις σπάνε το ηθικό των κρατουμένων, και από νωρίς ψάχνουν τρόπο να ξεφορτωθούν τους αφόρητους συγκρατούμενους τους. Αρχικά προσπαθούν να σκοτώσουν τα επιθετικά πουλιά. Τα πιάνουν και τότε τους στρίβουν δυνατά το λαγκίρι. Η τελευταία κραυγή του κορακιού όμως αναστατώνει ακόμα πιο πολύ τα κοράκια που ορμούν με βία πάνω στον κρατούμενο. Αυτό τον αποθαρρύνει από το να τα σκοτώσει όλα. Αργά ή γρήγορα ο κάθε φυλακισμένος θα παρατηρήσει πως τα κοράκια με κλεισμένα τα φτερά τους χωράνε να περάσουν μέσα από τα κάγκελα του κλουβιού, έτσι όταν τα πιάνουν τα περνάνε ανάμεσα από τα σίδερα και με τον τρόπο αυτό απαλλάσονται από τις επιθέσεις τους χωρίς να ταράξουν τα άλλα. Το πέταγμα του πρώτου κορακιού χαρίζει ένα μεγάλο χαμόγελο στους φύλακες, οι οποίοι αρχίζουν τα στοιχήματα ποντάροντας σε πόσες μέρες ο κρατούμενος θα αδειάσει το κλουβί του.

      Όταν και το τελευταίο κοράκι πετάξει μακρυά οι φύλακες ξέρουν πως ο κρατούμενος θα ανακουφιστεί, θα ακουμπήσει ήρεμος πια στα κάγκελα του κλουβιού, κι ύστερα θα σηκωθεί και θα χοροποδήσει μέσα σε αυτό χαρούμενος για την ελευθερία του. Πλέον μπορεί να κινείται μέσα σε αυτό χωρίς τον φόβο των επιθέσεων. Λίγο αργότερα όμως συνειδητοποιεί πως από την πραγματική του φυλακή δεν πρόκειται να απαλλαγεί ή να ξεφύγει ποτέ. Θα μείνει για πάντα μέσα στο κλουβί. Η απελπισία του, που καθυστέρησε να νιώσει εξ αιτίας του επιθέσεων των κορακιών , εμφανίζεται ξαφνικά και είναι βαθύτερη από ότι θα μπορούσε να είναι.
     Με αυτό τον τρόπο ενισχύουν τις ισόβιες ποινές στην Λενέ.

    

40. "Ένα μέρος του κόσμου."

   Υπάρχουν οι άνθρωποι που αρνούνται να δεχτούν την πεζότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι την ζωή, όμως δυστυχώς επιμένουν να την ακολουθούν μέχρι να τους απελευθερώσει η απελπισία και η απόγνωση. 

    Τέτοιοι είναι συνήθως οι θαμώνες μίας υπόγειας παμπ του Λονδίνου, η διεύθυνση της οποίας είναι ανύπαρκτη καθώς αποτελεί ένα από τα τελευταία πραγματικά μέρη του κόκκινου λαβυρίνθου. Είναι χτισμένη με μεγάλους κόκκινους πήλινους πλίνθους, και ο τρόπος που οι μακρότοξες καμάρες του χώρου μπλέκονται είναι αρχιτεκτονικά αξιοθαύμαστος. Στους τοίχους της σε μεγάλες κόγχες είναι χωμένα μεγάλα ξύλινα βαρέλια γεμάτα ζεστή μαύρη μπύρα που ο καθένας είναι ελεύθερος να γεμίσει το ποτήρι του από αυτά. Αναφορά για σερβιτόρους δεν υπάρχει.

    Το χρήμα είναι έννοια ανόητη εκεί, τα χαρτονομίσματα δεν υπάρχουν και τα νομίσματα αποκτούν τελείως διαφορετική χρήση. Οι θαμώνες μεθυσμένοι ως επί το πλείστον συζητούν αναμετάξυ τους για διάφορες έννοιες, πλάσματα και μέρη. Συνηθισμένα θέματα είναι οι άγγελοι του Σβεντενμποργκ - που όλοι έχουν δει έστω και έναν ή τη σκιά ενός -, το παζάρι της κόκκινης άμμου - που όλοι κάποτε αγόρασαν κάτι ξεχωριστό από εκεί αλλά το έχασαν - και οι Άρχοντες. Λίγοι τολμούν να πουν ψέματα για αυτούς, και έτσι όσα λέγονται είναι ενδιαφέροντα ψέματα, αν δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσες αλήθειες.

    Καμιά φορά μεθυσμένοι πιάνουν να τραγουδήσουν και να χορέψουν το τραγούδι του τρελού Ιώκ.

    Οι πιο ενδιαφέρουσες ώρες για τον περίεργο επισκέπτη είναι οι πρωινές. Ή τουλάχιστον αυτό λένε όσοι θέλουν να έχουν ήσυχη την συνείδηση τους. Αν κάποιος μάθει από αυτούς, για την ύπαρξη αυτού του μέρους του κόσμου και παράτολμα το αναζητήσει, και μοιραία το βρει παραπατώντας σε κάποιο παλιό στενόδρομο του Λονδίνου.