46. "Ο θρόνος του Βατερβού"

      Ο θρόνος του Βατερβού αποτελεί ένα λαϊκό περιπαίγνιο για να καυτηριάσει τους άχρηστους βασιλείς που κατά καιρούς ανέρχονταν στο γαλλικό θρόνο.

Ο εμπαιγμός αυτός βασίστηκε στην ευγενική παράδοση που θέλει τους νεότερους να παραχωρούν το κάθισμα τους στους γηραιότερους. Πονηρές φήμες θέλουν να διαδόθηκε από τον πρωθυπουργό της Γαλλίας ή από κάποιον Άγγλο δούκα.

Όπως λοιπόν ο νεότερος που έχει δύναμη και αντοχή στο σώμα παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον μεγαλύτερο που δεν μπορεί, όπως άλλοτε, να αντέξει την ορθοστασία, έτσι και οι ευρισκόμενοι σε πλεονεκτικότερη θέση, οι ικανότεροι, οι περισσότερο μορφωμένοι και επωφελούμενοι από την φύση και τη ζωή ο «θρόνος του Βατερβού» τους θέλει να δίνουν το κάθισμα τους στους λιγότερο πλεονεκτικούς και άξιους.

Έτσι ο βασιλιάς, ο ευγενέστερος των ευγενών και ο καλύτερος όλων παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον άλλο λιγότερο ικανό από τον ίδιο. Στη συνέχεια και εκείνος από ευγένεια, με τη σειρά του θα δώσει το κάθισμα του θρόνου σε κάποιο λιγότερο πλεονεκτικό από αυτόν. Ο τρίτος θα παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον άλλο και το αυτό θα συνεχιστεί. Καθώς συμβαίνει το κάθισμα του θρόνου να ταυτίζεται με την εξουσία του κράτους η αλυσίδα των παραχωρήσεων έχει ως κατάληξη την παραχώρηση ή την κατάληξη (δυστυχώς δεν μπορούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να αποφύγουμε την επανάληψη κάποιας από τις δύο λέξεις στην πρόταση) της εξουσίας στον χειρότερο όλων.

      

       Αυτός είναι ο θρόνος του Βατερβού και ενώ δημιουργήθηκε για να περιπαίξει τη γαλλική μοναρχία, φαίνεται πως βρίσκει καλύτερη εφαρμογή στο πολίτευμα της δημοκρατίας, όπου συχνά μοιάζει πως η εξουσία παραχωρείται και καταλήγει σε κάποιον που όλοι οι άλλοι θεωρούν χειρότερο τους.