45. "Ο κόκκος των Δαύκων"

      Η αιρετική των Δαύκων απαγορεύει ρητά την κατανάλωση ψαριών. Οι μοναχοί του Τάγματος δεν τρώνε ποτέ τους ψάρι ή θαλασσινά. Στο «Βιβλίο των Πραγματικών Αμαρτιών» επιχειρείται η ανάλυση της φύσης των αμαρτιών. Περιγράφεται πως παράγονται από τον νου του ανθρώπου και περνάνε στο σώμα του όπου και παραμένουν σε αυτό όσο ζει έχοντας το σχήμα του αχινού. Όταν το σώμα πεθάνει το σχήμα τους αλλάζει και γίνεται σφαιρικό. Με αυτό το σχήμα ανεβαίνουν στον ουρανό για να κριθούν από τον Κύριο και να εξαγνηστούν από τους αγγέλους.

      Ο Δαίμονας λένε πως φρόντισε η μεγαλύτερη και η βαρύτερη των αμαρτιών να είναι η μία και ίδια, και πως ανήκε σε έναν ναυτικό ή κάποιο ταξιδιώτη, ο οποίος πάλι με την φροντίδα του Δαίμονα πέθανε στη θάλασσα. Η αμαρτία ήταν τόσο βαριά που δεν μπόρεσε να ανέβει στον ουρανό και τόσο μεγάλη που φαινόταν με γυμνό μάτι ανθρώπου. Είχε το μέγεθος ενός κόκκου άμμου και λόγω του θανάτου αυτού που την έφερε, ο κόκκος αυτός βυθίστηκε στη θάλασσα.

      Στις προσευχές του Αυγούστου οι Δαύκοι ευλογούν τους νόμους της φύσης που απαγορεύουν στον άνθρωπο να πιει θαλασσινό νερό, γιατί έτσι θα υπήρχε κίνδυνος να βρεθεί ο κόκκος στο σώμα τους και να το μολύνει. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο απαγορεύουν να τρώει κανείς ψάρι. Φοβούνται πως κάποιο ψάρι θα έχει καταπιεί τον κόκκο και τρώγοντας το ο άνθρωπος θα περάσει στο σώμα του.
     Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως στις αγιογραφίες του μοναχού Vetus η κόλαση απεικονίζεται ως κάποιος υποβρύχιος τόπος.