98. Η ψεύτικη περικοπή της μη ανάστασης του Λαζάρου.

Στη μεγάλη σάλα της Μονής των Δαύκων δίπλα στο αναλόγιο με το προσευχητάρι υπήρχε ένα δεύτερο αναλόγιο όπου κάθε μοναχός έγραφε ένα θεολογικό κείμενο προς ανάγνωση την ώρα του μεγάλου δεκατιανού τις μικρές μέρες. Την ανάγνωση του αναλάμβανε ο ίδιος ο μοναχός που είχε γράψει το κείμενο. Σε περίπτωση απουσίας του μοναχού το κείμενο διαβαζόταν υποχρεωτικά από τον ηγούμενο.

Εκείνη τη μέρα ο ηγούμενος διάβασε το παρακάτω:

"Μία μέρα ο Χριστός αποφάσισε να επισκεφτεί τον Λάζαρο. Φτάνοντας στο σπίτι οι συγγενείς του τον πληροφόρησαν ότι ο Λάζαρος ήταν νεκρός. Ο Ιησούς πήγε στον τάφο του φίλου του, στάθηκε και τον κάλεσε να Τον αναστήσει."

Ο ηγούμενος ευθύς επεσήμανε στους μοναχούς το κεφαλαίο ταυ στο τελευταίο άρθρο του κειμένου, και εκείνοι αμέσως αναστατώθηκαν από την μεγάλη προσβολή απέναντι στον Κύριο τους. Ποιος ήταν ο μοναχός που είχε γράψει αυτό το βλάσφημο κείμενο και δεν είχε παρουσιαστεί να το διαβάσει!

Σύντομα καθησύχασαν. Το γεγονός ότι ο Κύριος και Θεός τους είχε πράξει τελείως αντίθετα δικαίωνε τόσο Εκείνον όσο και τον μοναχό και αυτό που είχε γράψει. Σύσσωμοι σηκώθηκαν να βρουν τον μοναχό για να τον συγχαρούν για το ιδιοφυές κείμενο του. Δεν γίνεται οι ζωντανοί να περιμένουν από τους νεκρούς, αλλά οι ζωντανοί να δίνουν.

Φτάνοντας στο κελί του μοναχού ο ηγούμενος άνοιξε την πόρτα του έτοιμος να του δώσει την ευχή του. Παραξενεμένοι όλοι, βρήκαν τον μοναχό κρεμασμένο από το σταυρωτό δοκάρι της οροφής. Ο μοναχός είχε συνετάξει εαυτόν με τους νεκρούς.