Το πείσμα του Γιαράμ ήταν πιο μεγάλο από το κεφάλι του. Σύμφωνα τουλάχιστον με τους δεκάδες φίλους του που μαζεύτηκαν να οργανώσουν την κηδεία του. Αν άκουγε πως πέθανε ήταν ικανός να αναστηθεί συμφώνησαν όλοι και αποφάσισαν πριν και κατά την διάρκεια της τελετής να ψιθυρίζουν.
Ο Γιαράμ δεν
είχε μόνο πείσμα, είχε αγάπη για όλους
και διάθεση να βοηθά και να συμπαραστέκεται.
Απόδειξη ο αριθμός των
φίλων του που συγκεντρώθηκαν για να τον
αποχαιρετίσουν έστω και ψιθυριστά. Θα νεκρανασταινόταν μόνο και μόνο για αυτούς.
Ακόμα και
νεκρός ο Γιαράμ είχε πολύ καλή ακοή.
Άκουσε τα σχόλια των φίλων του για το
πείσμα του και πως συνεννοήθηκαν να
ψιθυρίζουν για να μην αναστηθεί. Πείσμωσε και δεν αναστήθηκε.
Στο τέλος
της κηδείας οι φίλοι του αναστέναξαν
φωναχτά (χωρίς ένα δάκρυ). Ήταν λες και
κατά βάθος μέσα τους περίμεναν τον
Γιαράμ να αναστηθεί και απογοητεύτηκαν που δεν το έκανε. Επέστρεψαν στις
ζωές τους περίλυποι.
Όσο για τον
Γιαράμ;
Εκείνος πέθανε.
Εκείνος πέθανε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου