46. "Ο θρόνος του Βατερβού"

      Ο θρόνος του Βατερβού αποτελεί ένα λαϊκό περιπαίγνιο για να καυτηριάσει τους άχρηστους βασιλείς που κατά καιρούς ανέρχονταν στο γαλλικό θρόνο.

Ο εμπαιγμός αυτός βασίστηκε στην ευγενική παράδοση που θέλει τους νεότερους να παραχωρούν το κάθισμα τους στους γηραιότερους. Πονηρές φήμες θέλουν να διαδόθηκε από τον πρωθυπουργό της Γαλλίας ή από κάποιον Άγγλο δούκα.

Όπως λοιπόν ο νεότερος που έχει δύναμη και αντοχή στο σώμα παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον μεγαλύτερο που δεν μπορεί, όπως άλλοτε, να αντέξει την ορθοστασία, έτσι και οι ευρισκόμενοι σε πλεονεκτικότερη θέση, οι ικανότεροι, οι περισσότερο μορφωμένοι και επωφελούμενοι από την φύση και τη ζωή ο «θρόνος του Βατερβού» τους θέλει να δίνουν το κάθισμα τους στους λιγότερο πλεονεκτικούς και άξιους.

Έτσι ο βασιλιάς, ο ευγενέστερος των ευγενών και ο καλύτερος όλων παραχωρεί το κάθισμα του σε κάποιον άλλο λιγότερο ικανό από τον ίδιο. Στη συνέχεια και εκείνος από ευγένεια, με τη σειρά του θα δώσει το κάθισμα του θρόνου σε κάποιο λιγότερο πλεονεκτικό από αυτόν. Ο τρίτος θα παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον άλλο και το αυτό θα συνεχιστεί. Καθώς συμβαίνει το κάθισμα του θρόνου να ταυτίζεται με την εξουσία του κράτους η αλυσίδα των παραχωρήσεων έχει ως κατάληξη την παραχώρηση ή την κατάληξη (δυστυχώς δεν μπορούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να αποφύγουμε την επανάληψη κάποιας από τις δύο λέξεις στην πρόταση) της εξουσίας στον χειρότερο όλων.

      

       Αυτός είναι ο θρόνος του Βατερβού και ενώ δημιουργήθηκε για να περιπαίξει τη γαλλική μοναρχία, φαίνεται πως βρίσκει καλύτερη εφαρμογή στο πολίτευμα της δημοκρατίας, όπου συχνά μοιάζει πως η εξουσία παραχωρείται και καταλήγει σε κάποιον που όλοι οι άλλοι θεωρούν χειρότερο τους.  

45. "Ο κόκκος των Δαύκων"

      Η αιρετική των Δαύκων απαγορεύει ρητά την κατανάλωση ψαριών. Οι μοναχοί του Τάγματος δεν τρώνε ποτέ τους ψάρι ή θαλασσινά. Στο «Βιβλίο των Πραγματικών Αμαρτιών» επιχειρείται η ανάλυση της φύσης των αμαρτιών. Περιγράφεται πως παράγονται από τον νου του ανθρώπου και περνάνε στο σώμα του όπου και παραμένουν σε αυτό όσο ζει έχοντας το σχήμα του αχινού. Όταν το σώμα πεθάνει το σχήμα τους αλλάζει και γίνεται σφαιρικό. Με αυτό το σχήμα ανεβαίνουν στον ουρανό για να κριθούν από τον Κύριο και να εξαγνηστούν από τους αγγέλους.

      Ο Δαίμονας λένε πως φρόντισε η μεγαλύτερη και η βαρύτερη των αμαρτιών να είναι η μία και ίδια, και πως ανήκε σε έναν ναυτικό ή κάποιο ταξιδιώτη, ο οποίος πάλι με την φροντίδα του Δαίμονα πέθανε στη θάλασσα. Η αμαρτία ήταν τόσο βαριά που δεν μπόρεσε να ανέβει στον ουρανό και τόσο μεγάλη που φαινόταν με γυμνό μάτι ανθρώπου. Είχε το μέγεθος ενός κόκκου άμμου και λόγω του θανάτου αυτού που την έφερε, ο κόκκος αυτός βυθίστηκε στη θάλασσα.

      Στις προσευχές του Αυγούστου οι Δαύκοι ευλογούν τους νόμους της φύσης που απαγορεύουν στον άνθρωπο να πιει θαλασσινό νερό, γιατί έτσι θα υπήρχε κίνδυνος να βρεθεί ο κόκκος στο σώμα τους και να το μολύνει. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο απαγορεύουν να τρώει κανείς ψάρι. Φοβούνται πως κάποιο ψάρι θα έχει καταπιεί τον κόκκο και τρώγοντας το ο άνθρωπος θα περάσει στο σώμα του.
     Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως στις αγιογραφίες του μοναχού Vetus η κόλαση απεικονίζεται ως κάποιος υποβρύχιος τόπος.

44. "Ένα ποίημα των Μισωρών."

       Ανάμεσα σε όλες τις γλώσσες η αγγλική είναι εκείνη που έχει φιλοξενήσει την πιο γκροτέσκικη στιχουργική τέχνη. Ένα ακόμα δείγμα της οποίας παρουσιάζεται στο παρακάτω περιστατικό που λαμβάνει χώρα κάθε τόσο και τόσο.

      Μέλη της θρυλικής κάστας των Μισωρών, που διακατέχονται από την ελευθεριάζουσα εναντίωση στην ανησυχία που προκαλεί το σύντομο της ζωής του ανθρώπων κάθε τόσο συμβαίνει να κρίνουν την συνέτιση κάποιου.

      Τα μέλη τότε με βίαιο τρόπο συνήθως, χωρίς όμως να βρίζουν ή να προβαίνουν σε λεκτικές ή σωματικές ακρότητες, αρπάζουν το πρόσωπο και το σηκώνουν στα χέρια, αφού πρώτα δέσουν ένα ρολόι στο μέτωπο του. Κρατώντας τον στα χέρια τον μεταφέρουν σε ένα βολικό μέρος, όπως μία πλατεία, ένας δρόμο, η αυλή ενός κοντινού σπιτιού του ή κάποιο ευρύχωρο δωμάτιο του σπιτιού του. Στην πορεία τους συζητάν όλοι ήρεμα με τους διπλανούς τους και κατακρίνουν τα λάθη του δυστυχή, ενώ εκείνος παλεύει και φωνάζει να τον αφήσουν. Στο τέλος τον αφήνουν κάτω, μαζεύονται όλοι τριγύρω και απαγγέλουν τους παρακάτω στίχους.

 
A man with a clock at his head.
 
This is tic and tack,
He wakes up
and starts the day
without a delay.
The man with a clock at his head.
 
This times the time.
He lives a life.
One to Twelve, twice.
One life must live it wise.
A man with a clock at his head.
 
This, is tick and tack.
He now this and then that.
Never that, never this.
The beauty of life in miss.
Man with a clock at his head.
 
Poor man with a clock at your head
who or what, put it there?
It is you tick and tack,
and it is time you stop.

Oh man with a clock at your head,
in the end
what differs you from the dead?
Let us force some advice.
Do not live your lives clockwise.
     

     Με το τέλος του τελευταίου στίχου ένα τσεκούρι πέφτει και σπάει το ρολόι στο μέτωπο του άντρα, αφήνοντας και εκείνον με το κεφάλι του ανοιγμένο στα δύο και δυστυχώς νεκρό τον δύστυχο.

      Ο αποτροπιασμός της κάστας των Μισωρών προς τις μαθηματικές μετρήσεις του χρόνου είναι γνωστός, ενώ έστω και ο ελάχιστος συμμερισμός του από τον καθένας μας, μας καθιστά μέλος της. Στις περίεργες καταγραφές (Mirum Monumentis) σημειώνεται πως υπήρξαν περίοδοι όπου ο αποτροπιασμός αυτός μετετράπη  σε ακραίο φαινόμενο και παρόμοιες δολοφονίες προκάλεσαν την έξαρση για παντελή καταστροφή ρολογιών και ημερολόγιων. Οι περίοδοι αυτές υπήρξαν δύο ως τώρα. Πολλοί αναμένουν την τρίτη για να προσδώσουν μία περιοδικότητα στις εξάρσεις και να αναχαιτίσουν την ιδεολογία των Μισωρών. Για αυτό ακριβώς φημολογείται πως τα ανώτερα μέλη της κάστας δεν πρόκειται να επιτρέψουν καμία τέτοια χρονική συσχέτιση, κρατώντας μυστικό το επόμενο κίνημα. Κάποιοι κινδυνολόγοι υποψιάζονται πως έχει ήδη ξεκινήσει.

43. "Το Ερ Αάρ"

           Το Ερ Αάρ υπήρξε ένα από το πιο σπουδαία αρχιτεκτουργήματα της παλιάς Μέσης Ανατολής. Λέγεται πως χτίστηκε υπό την βασιλεία του αυτοκράτορα Ασουρμπανιπάλ όμως αυτό θεωρείται λάθος. Αποδίδεται είτε γιατί η μαρτυρία για το Ερ Αάρ βρέθηκε επιγεγραμμένη σε πλάκα στη βιβλιοθήκη του Ασουρμπανιπάλ, είτε γιατί υπάρχει μία διαστρεβλωμένη συσχέτιση με το όνομα του βασιλιά και τον χαρακτηρισμό του δημιουργού  του Ερ Αάρ (*).

          Πρόκειται για ένα ζιγκουράτ προς τιμή του Ένκι, του θεού των υδάτων και της γόνιμης γης, που όμως χτίστηκε σε μία πόλη που βρίσκονταν σε μία έρημη και ιδιαίτερα άγονη γη. Για αυτό ακριβώς το λόγο λέγεται πως το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων του Ερ Αάρ δεν στέγαζε θρησκευτικές εγκαταστάσεις, αλλά σχολεία, αποθήκες, διοικητικές υπηρεσίες, ιατρεία και άλλα.

            Η πόλη δημιουργήθηκε από την ανάγκη των διάφορων νομαδικών φυλών της περιοχής να ζήσουν αρμονικά και να επιτύχουν μαζί την ευημερία τους και δεν προέκυψε από την βίαιη ή οικονομική επικράτηση μίας φυλής έναντι των άλλων. Για αυτό ακριβώς η έννοια της κοινωνίας και του κράτους είχε ιδιαίτερη σημασία και αυτό γίνεται κατανοητό από τη μελέτη των προτάσεων του Εν-Ανουνακί του μοναδικού.

            Το Ερ Αάρ αποτέλεσε σύμβολο για τους κατοίκους της πόλης και οικοδομήθηκε έτσι, όχι μόνο για να στεγάζει τις δημόσιες λειτουργίες, αλλά και να εμπνέει τον λαό να μην ξεχάσει γιατί επέλεξαν να ζήσουν όλοι μαζί. Πίσω όμως από την ευεργεσία του δημιουργού του και την προσφορά του υπήρχε όμως και μία σκληρή θυσία την οποία επέβαλλε στην πόλη. Κάτω από τον λόφο πάνω στον οποίο χτίστηκε το Ερ Αάρ υπήρχε μία υπόγεια νεροπηγή που θα μπορούσε να κάνει εύφορη όλη την περιοχή και εν γνώσει του το κτίσμα κατασκευάστηκε εκεί. Μάλιστα το Ερ Αάρ ήταν χτισμένο με τέτοιο τρόπο που απέκλειε να διαφύγει από τον λόφο κάθε σταγόνα νερού και η πόλη έγινε η πιο άνυδρη πόλη της παλιάς Μέσης Ανατολής.

            Ο Σαρδανάπαλος, όποιο και αν ήταν το όνομα του, είχε βάλει τον λαό του σε μία τεράστια δοκιμασία, να επιλέξει ανάμεσα στο μνημειώδες Ερ Αάρ και το άφθονο νερό. Στις προτάσεις του Εν-Ανουνακί του μοναδικού αναφέρεται η φράση «πως στο Ερ Αάρ ένα πρόβατο μπορεί να χορτάσει ευκολότερα από ότι σε ένα λιβάδι, και το πρόβατο αυτό μπορεί να χορτάσει περισσότερους από ότι ένα κοπάδι».

            Ο λαός της πόλης άντεξε για πολλά χρόνια και πολλές ξηρασίες μέχρι κάποιος να προτείνει την καταστροφή του Ερ Αάρ χωρίς να του πάρουν το κεφάλι και διατήρησε το Ερ Αάρ όρθιο, παρότι όλοι γνώριζαν τις νεροπηγές που βρίσκονταν από κάτω του. Σε μία όμως περίοδο ξηρασίας – όχι την μεγαλύτερη – οι διψασμένοι εξαθλιώθηκαν και εξαγριώθηκαν, και γκρέμισαν το Ερ Αάρ. Είχαν κάνει την αμετάκλητη επιλογή από τις δύο που είχαν. Από τους τσακισμένους τοίχους του Ερ Αάρ και τα θριψαλιασμένα θεμέλια του βγήκε νερό πολύ, που όμως ήταν τόσο πολύ που έπνιξε όλη την πόλη. Λίγοι σώθηκαν και αυτοί για να συνεχίσουν τις κατηγόριες για τον δημιουργό του Ερ Αάρ και να τον πουν Σαρδανάπαλο.

* Ασουρμπανιπάλ = Σαρδανάπαλος.