85. Η θλιβερή ιστορία μιας πεταλούδας και ενός σκαθαριού.*

Κάποτε μία πεταλούδα αγαπούσε ένα σκαθάρι. Ήξερε πως και εκείνο την αγαπούσε αλλά της το κρατούσε κρυφό. Έτσι μια μέρα το πλησίασε και του ζήτησε να της πει ένα μυστικό. Το σκαθάρι δεν αρνήθηκε και της εκμυστηρεύθηκε ένα κρίμα του, που είχε κάνει πριν πολύ καιρό και δεν το είχε πει σε κανέναν ως τότε.

«Όχι, θέλω να μου πεις ένα μυστικό που αφορά εμένα.», του ζήτησε επιτακτικά η πεταλούδα. Το σκαθάρι μαζεύτηκε και δείλιασε. Πώς μπορούσε να παραδεχτεί την αγάπη που είχε στην πεταλούδα κι ως τώρα την κρατούσε κρυφή;

«Μου οφείλεις ένα μυστικό.», επέμεινε η πεταλούδα.

«Ναι.» απάντησε το σκαθάρι προκλητικά ετοιμόλογο αυτή τη φορά παρά την πρόσφατη δειλία του. «Και αν δεν θέλω να στο δώσω υποχρεούμαι να μοιραστώ μαζί σου όλα τα άλλα.». Ο κανόνας αυτός ήταν κάτι που είχε διαβάσει κάποτε το σκαθάρι κάπου στα έγκατα της γης.

«Ωραία λοιπόν, ακούω.» αποκρίθηκε με πείσμα και θάρρος η πεταλούδα.

Το σκαθάρι άρχισε να λέει όλα του τα μυστικά. Μερικά ασήμαντα που έκρυβαν ανόητες ενοχές και μηδαμινά λάθη, και άλλα άσχημα και σοβαρά. Αυτή η εξομολόγηση κράτησε ως το βράδυ και ως την επόμενη αυγή.

Η επόμενη αυγή, οπότε και η πεταλούδα έμαθε και το τελευταίο μυστικό του σκαθαριού (εκτός από εκείνο που της κρατούσε κρυφό), βρήκε την πεταλούδα να αγαπά ακόμα πιο πολύ το σκαθάρι, για λόγους που μόνο ο έρωτας μπορεί να εξηγήσει.

«Δεν θα φύγεις;», ρώτησε το σκαθάρι την πεταλούδα, και η καρδιά του φυλλότρεμε πως την έβλεπε για τελευταία φορά.

«Όχι.», απάντησε η πεταλούδα. «Κι εγώ σου χρωστάω ένα μυστικό και σύμφωνα με τον κανόνα που έχεις διαβάσει στα έγκατα της γης πρέπει να σου πω όλα τα άλλα.» είπε η πεταλούδα με περίσσια δύναμη ψυχής. Και κάπως δειλά ρώτησε το σκαθάρι αν ήθελε να τα ακούσει. Το σκαθάρι χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκε.

Η εξομολόγηση των μυστικών της πεταλούδας κράτησε κι εκείνη ως το βράδυ και ως την επόμενη αυγή. Από κάποια άποψη τα μυστικά της ήταν χειρότερα στο σύνολο. Πράγματα που είχε κάνει όταν ήταν κάποια, και σκέψεις από όταν ήταν μέσα στο κουκούλι. Όταν τελείωσε, ρώτησε το σκαθάρι αν ήθελε να φύγει. Το σκαθάρι απάντησε πως δεν είχε να πάει πουθενά. Μέσα του αγαπούσε ακόμα πιο πολύ την πεταλούδα από πριν.

Αυτή είναι η θλιβερή ιστορία μίας πεταλούδας και ενός σκαθαριού που αγαπιόντουσαν πολύ και δεν έφυγαν ποτέ μακριά ο ένας από την άλλη. Δεν υπάρχει τίποτα θλιβερό σε αυτήν εκτός από το ότι δεν αντάλλαξαν ποτέ στα λόγια το μυστικό της αγάπης τους, κι αυτό δικαιώνει τον αρχικό τίτλο που δόθηκε στην ιστορία από τον αφηγητή που την παρέδωσε σε αυτή τη συλλογή.

* αρχικός τίτλος: Η υπέροχη αγάπη μίας πεταλούδας και ενός σκαθαριού.