80. Ο δημόσιος ξυλοδαρμός ενός βιβλίου.

     Κάθε φορά και έναν καιρό, τρεις με κράνη, ρόπαλα και στολές χτυπούσαν ένα βιβλίο κατά μεσοίς μιας δημόσιας πλατείας. Το βαρούσαν με τα ρόπαλα, τους έριχναν κλοτσιές, όπως όπως. Τα εξώφυλλο του βιβλίου άρχιζε να φθείρεται. Το δέσιμο της ράχης του άρχισε να χαλά. Το βιβλίο σιγά σιγά έμοιαζε να διαλυόταν, όμως φαινόταν πως τελικά θα αντέξει.

     Με τα χτυπήματα, τα πιο δυνατά, ορισμένα γράμματα άρχισαν να βγαίνουν έξω από το βιβλίο. Ήταν τσακισμένα, διπλωμένα από τον πόνο, κακοτράχαλα και στρεβλά. Ο κόσμος, που παρατηρούσε μουδιασμένος τα γεγονότα, δεν τα αναγνώριζε και δεν μπορούσε να τα διαβάσει. Τι να έλεγαν άραγε, και γιατί να χτυπούσαν οι τρεις το βιβλίο;

     Ένα παιδί που ήξερε καλή ανάγνωση – και δεν είναι κακό να μαρτυρήσουμε ότι δεν ήταν πολύ καλό στην καλλιγραφία – μπόρεσε να διαβάσει τα γράμματα και κατάλαβε. Η στενοχώρια έσφιξε την καρδιά του και ακόμα… φοβήθηκε.