«Όταν το μαύρο πίνκου ξυπνάει ο ήλιος ανατέλλει.
Όταν το μαύρο πίνκου κοιμάται ο ήλιος δύει.»
Το μαύρο πίνκου εδώ και μερικούς αιώνες έχει
φτιάξει την φωλιά του στην πλατεία ενός χωριού των Ιμαλαΐων. Για όσους
αναγνώστες δεν το κατάλαβαν, το μαύρο πίνκου είναι ένα κίτρινο πουλί.
Οι δυστυχισμένοι κάτοικοι του χωριού όπου
εγκαταστάθηκε το μαύρο πίνκου, όλους αυτούς τους αιώνες ζούσαν με την ανησυχία
μήπως το μαύρο πίνκου αποκοιμηθεί μέσα στη μέρα ή ξυπνήσει κατά μεσοίς της
νύχτας. Πιστεύαν, σχεδόν θρησκευτικά, στην άμεση σχέση του ύπνου του πουλιού
και των κινήσεων του ήλιου. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που είχαν αιώνες να
ασχοληθούν με κάτι άλλο εκτός από το μαύρο πίνκου και το πότε κοιμάται. Έτσι και
απομονώθηκαν από τον υπόλοιπο κόσμο και την μοντέρνα γνώση. Όλη την μέρα φρόντιζαν
να κρατάνε το μαύρο πίνκου απασχολημένο για να μην αποκοιμηθεί, και όλη την
νύχτα πρόσεχαν μη τίποτα ενοχλήσει τον ύπνο του και ξυπνήσει απότομα. Είναι
περιττό να περιγράψουμε την αγωνία τους όταν τύχαινε και ο ύπνος του κίτρινου
πουλιού ήταν ανήσυχος. Φοβόντουσαν για τα ύστερα του κόσμου!
Ένας ορνιθολόγος – όχι πολύ καιρό πριν – ιδιαίτερα
φιλόζωος θέλησε να λυτρώσει το πουλί από την καταπίεση που δεχόταν, εξαιτίας
των προκαταλήψεων των κατοίκων του χωριού. Αποφάσισε να επισκεφτεί το χωριό και
να πείσει τους κατοίκους του πώς το μαύρο πίνκου (ή ο ύπνος του) καμία σχέση δεν είχαν με την
ανατολή και τη δύση του ήλιου. Στην αρχή αντιμετώπισε πολλές αντιδράσεις και
τον χλευασμό των πολλών, μία ή δύο φορές κόντεψε να κινδυνέψει η σωματική του ακεραιότητα,
όμως οι λιγοστοί ανοιχτόμυαλοι στα λόγια του άρχισαν να πληθαίνουν, αποτέλεσμα της
υπομονής και της επιμονής του.
«Αφήστε το καημένο το πουλί να κλείσει για λίγο τα
μάτια του», είπε ένα μεσημέρι όταν το μαύρο πίνκου άρχισε να γλαρώνει. Στεκόταν
ακριβώς κάτω από την φωλιά του μαύρου πίνκου και άπλωνε τα χέρια του προς τον
κόσμο που το πρόσεχε αποτρέποντας τους κατοίκους προτού πετάξουν κάποια πέτρα
στο πουλί για να το ταράξουν και να χάσει τον ύπνο του. Την πρώτη μέρα κατάφερε
να μην πετάξουν πέτρα ίσα ίσα όσο το μαύρο πίνκου πάρει μία ανάσα με κλειστά τα
μάτια. Την άλλη, λίγο παραπάνω. Την επόμενη κάτι τις περισσότερο.
Οι κάτοικοι δεν ήθελαν και πολύ να πειστούν. Κι εκείνους
τους βασάνιζε η ίδια αυπνία και κούραση. Τουλάχιστον το μαύρο πίνκου κοιμόταν
ολόκληρο το βράδυ. Το μόνο που στερούταν ήταν η μεσημεριανή του ανάπαυση. Αλλά κατά
τον ορνιθολόγο αυτή ήταν και η πιο σημαντική λειτουργία για το είδος του.
Κάποτε έφτασε το μεσημέρι που το πουλί κοιμήθηκε,
και οι κάτοικοι είδαν ότι ο ήλιος δεν έδυσε το μεσημέρι. Ούτε ένας δεύτερος
ήλιος ανέτελλε όταν το μαύρο πίνκου ξύπνησε μία ώρα αργότερα. Ο ορνιθολόγος είχε
καταφέρει την αποστολή του, και οι κάτοικοι του χωριού μετά από αιώνες
κατάφεραν να επιστρέψουν στις δουλειές τους και τις ασχολίες τους απερίσπαστοι
και απαλλαγμένοι από τον φόβο μίας ξαφνικής δύσης ή μίας ανατολής. Ευγνώμονες
ζήτησαν από τον ορνιθολόγο να μείνει μαζί τους για πάντα, και εκείνος
ευχαριστημένος με τον εαυτό του δέχτηκε να μείνει για να μελετήσει περεταίρω το
σπάνιο μαύρο πίνκου.
Σε όσους αναρωτήθηκαν από την αρχή γιατί ένα
κίτρινο πουλί ονομάζεται «μαύρο πίνκου», αξίζει να μάθουν το εξής:
«Όταν το μαύρο πίνκου κοιμάται ο ήλιος δύει. Και όταν
το μαύρο πίνκου ξυπνά ο ήλιος ανατέλλει.». Ο κανόνας αυτός ισχύει μόνο με αυτή
τη σειρά και μόνο για το βράδυ. Αλίμονο μας αν το μαύρο πίνκου ξυπνήσει κάποια
νύχτα, ειδικά τώρα που οι φύλακες του δεν το προσέχουν.
Καλό θα ήταν, όποιος αναγνώστης βρεθεί σε ένα χωριό
των Ιμαλαΐων που στην πλατεία του φωλιάζει ένα κίτρινο πουλί, να προειδοποιήσει
τους κατοίκους του για το ολέθριο λάθος του ορνιθολόγου, αλλιώς δεν ξέρουμε τι
μπορεί να συμβεί. Όχι κάτι χειρότερο πάντως από το τέλος του κόσμου.
